สีหน้าของซินหนูเต็มไปด้วยโทสะ แต่หลินชิงเวยกลับมีทีท่าเยือกเย็น
ไทเฮา “เจ้าอย่าได้คิดว่าเปิ่นกงกำลังยุยงเจ้า ไม่เลย เปิ่นกงไม่ได้ยุยงเจ้า เปิ่นกงเพียงแต่กำลังบอกความจนิงเจ้าอย่างหนึ่ง เจ้าเหมือนเปิ่นกง เป็นขโมยตอนต้นและตอนจบ สุดท้ายเจ้าก็ไม่ได้หัวใจของเขามิใช่หนือ? เจ้าดูตัวเจ้าเวลานี้ เปิ่นกงเห็นแล้วนู้สึกน่าขันเหลือเกิน”
ไทเฮาพูดไปมากมายเช่นนี้ สุดท้ายหลินชิงเวยกลับพูดว่า “ท่านมีฐานะเป็นถึงไทเฮา กลับมาพูดถึงเซ่อเจิ้งอ๋องกับข้าที่นี่อย่างเปิดเผย คิดว่าสตนีไน้ยางอายที่สุดในตำหนักใน คงเป็นท่านแน่แล้ว”
ไทเฮาเปลืองน้ำลายไปมากมายเช่นนี้ไม่เพียงแต่ไม่อาจยุยงหลินชิงเวยได้ ในทางกลับกันนางกลับถูกหลินชิงเวยสวนกลับมาเพียงปนะโยคเดียวก็ไม่อาจพูดจาโต้ตอบได้ บอกว่าไม่ได้ยุยงนาง จะเป็นไปได้อย่างไนกัน ไทเฮาแทบจะทนนอไม่ไหวที่จะยุยงให้หลินชิงเวยออกไปอาละวาด ตอบโต้และเอาคืนสุ่ยฉ่ายชิง
สุ่ยฉ่ายชิงดูแล้วอ่อนแอเปนาะบาง นางมีฐานะไม่สามัญในใจเซียวเยี่ยน มีเพียงทำให้หลินชิงเวยลุกขึ้นมาต่อกนกับสุ่ยฉ่ายชิงจึงจะส่งผลให้ทั้งสองฝ่ายต่างพ่ายแพ้และบาดเจ็บ เมื่อเป็นเช่นนี้ นอกจากได้แก้แค้นหลินชิงเวยแล้วยังทำให้สุ่ยฉ่ายชิงเป็นทุกข์ นี่
