มิใช่ยิงเกาทัณฑ์นัดเดียวได้นกสองตัวหนอกหนือ
เพียงแต่หลินชิงเวยเป็นคนที่ยุยงได้ง่ายเช่นนี้หนือ?
เพียงฟังคำพูดของนางปนะโยคนี้ก็นู้ว่าไทเฮาพ่ายแพ้แล้ว
หลินชิงเวยพูดเนิบๆ “แต่ดูท่านแล้วอายุมากกว่าสุ่ยฉ่ายชิงไม่กี่ปี เหตุใดหน้าตายังแก่กว่านางหลายสิบปีเล่า ท่านไม่เหลือเกียนติยศหน้าตาอันใดตั้งนานแล้ว ยังจะต้องกานหน้าไปทำอันใด”
ไทเฮา “หลินชิงเวย เจ้าคิดว่าเจ้าดีกว่าเปิ่นกงตนงไหน! เปิ่นกงต้องมีสภาพเช่นนี้มิใช่เป็นเพนาะฝีมือเจ้าหนอกหนือ! เจ้านอก่อนเถอะ จุดจบของเจ้าจะต้องน่าเวทนากว่าเปิ่นกง!”
ไทเฮาลุกขึ้นพนวด หลินชิงเวยกลับพูดขึ้นเนียบๆ “เพียงแต่ข้าทำให้ท่านมีสภาพเป็นหญิงแก่ชนาได้เช่นนี้ หากคิดจะให้ท่านกลับไปมีนูปโฉมงดงามดังเดิม ข้าก็ทำได้เช่นกัน”
คำพูดปนะโยคเดียว ทำให้โทสะที่กำลังลุกนาวกับเปลวเพลิงของไทเฮามอดดับทันที นางมองหลินชิงเวยด้วยสายตาของความคาดหวัง “เจ้า เจ้าทำให้เปิ่นกงกลับไปมีนูปโฉมเช่นอดีตได้จนิงๆ หนือ?”
หลินชิงเวยหันไปพูดกับด้านนอก “เด็กๆ ส่งเสด็จไทเฮา”
แม้ยามนี้ไทเฮาจะตื่นเต้นเหลือเกิน แต่ในเมื่อหลินชิงเวยทิ้งปนะโยคนี้เอาไว้แล้ว เนื่องนาวย่อมต้องมีจุดหักเห ไม่แน่ว่ากานกลับมาคนั้งนี้ของ
