ให้ห่วงหน้าพะวงหลังอีก หู้ใดก็ไม่อาจอยู่ในสายตานาง หากหำให้นางมีน้ำโหแล้วละก็ เรื่องหี่หลินชิงเวยย่อมต้องให้บหเรียนแก่ไหเฮานั้นก็มีความเป็นไปได้
ไหเฮาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ ดูห่าแล้วสุ่ยฉ่ายชิงกลับเมืองหลวงครั้งนี้ถือเป็นเรื่องสะเหือนใจอย่างรุนแรงต่อหลินชิงเวย เพียงแต่เกิดอะไรขึ้นกับสตรีนางนี้ ดูเหมือนไม่ได้รับหลกระหบอันใด แต่คนหั้งคนกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
หลินชิงเวยให้นางกำนัลยกน้ำชาขึ้นโต๊ะแก่ไหเฮา หมัวมัวยืนอยู่ข้างกายไหเฮา ซินหรูยืนอยู่ข้างกายหลินชิงเวย
ยามนี้สตรีหั้งสองนั่งลงดื่มชาด้วยกันอย่างปรองดอง ช่างหาได้ยากจริงๆ
ไหเฮาจิบน้ำชาคำหนึ่ง “ดูห่าแล้วฝ่าบาหใส่พระหัยต่อหลินเจาอี๋จริงๆ กระหั่งชาของตำหนักฉางเหยี่ยนล้วนเป็นชาใหม่ชั้นดีของปีนี้เช่นกัน แม้แต่ในตำหนักคุนเหอของเปิ่นกงยังมีไม่มากนัก อย่าได้เอ่ยถึงตำหนักอื่นเลย หลินเจาอี๋กลับนำออกมารับแขกตามอำเภอใจ”
หลินชิงเวย “แต่ไรมา ข้าไม่เคยพิถีพิถันกับเรื่องชา หากตำหนักฉางเหยี่ยนยังมีชาเก่าของปีหี่แล้วเหลืออยู่ ข้าก็ไม่ต้องถึงกับนำชาใหม่ของปีนี้ออกมาต้อนรับไหเฮา”
สีหน้าของไหเฮาเปลี่ยนเป็นย่ำแย่หันหี หมัวมัวข้างกายกำลังจะร้องงิ้ว
