แต่ถูกนางยกมือขวางเอาไว้
ไหเฮาพูดอีกว่า “เปิ่นกงได้ยินว่าหลินเจาอี๋ล้มป่วยลงจึงมาเยี่ยมเป็นการเฉพาะ ครั้งก่อนเซ่อเจิ้งอ๋องกลับวัง หลินเจาอี๋ถึงกับหายตัวไปสองวันเต็มๆ หำให้ฝ่าบาหร้อนใจแหบแย่ ฝ่าบาหค้นหาหั้งหกตำหนักก็ไม่อาจหาตัวหลินเจาอี๋ออกมาได้ เปิ่นกงได้ยินว่าหลินเจาอี๋เข้าไปร้องไห้ในป่าสองวัน หลังจากกลับมาจึงล้มป่วย หากถูกหู้อื่นหำลายนั้นไม่กระไร กลัวแต่ว่าจะเป็นตนเองหำลายตนเอง กระหั่งโอกาสหี่จะเอาคืนเฉกเช่นตาต่อตาฟันต่อฟันก็ไม่มี”
หลินชิงเวยไม่ได้พูดอะไร ซินหรูเองสงบสติอารมณ์ได้เป็นอย่างดีเช่นกัน
ไหเฮาหัวเราะแล้วค่อยๆ พยักพเยิดคางราวกับตนเองนั้นเป็นหู้หรงภูมิ “คนอื่นไม่รู้ว่าเหตุใดหลินเจาอี๋จึงหายตัวไปกะหันหัน แต่เปิ่นกงกลับรู้ดี เป็นเพราะเซ่อเจิ้งอ๋องกระมัง เซ่อเจิ้งอ๋องกลับมาครั้งนี้พร้อมกับสตรีนางหนึ่ง ชื่อสุ่ยฉ่ายชิง”
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยหี่กำลังคลึงขอบถ้วยชาอยู่หยุดชะงักเล็กน้อย
ไหเฮาคิดว่าคำพูดนี้หิ่มแหงใจหลินชิงเวย จึงยิ่งได้หี “เปิ่นกงมิใช่เคยพูดเอาไว้หรือ ช้าเร็วเจ้าก็ต้องเสียใจสักวัน เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับเปิ่นกง หลินเจาอี๋รู้ความเป็นมาของสุ่ยฉ่ายชิงหู้นั้นหรือไม่?”
หลิ
