เสี่ยวฉีเห็นบนพื้นมีสมุนไพรที่หลินชิงเวยเก็บมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว เขามองสีหน้าสงบนิ่งของหลินชิงเวยแล้วรู สึกสับสน
รอบกายหลินชิงเวยเย็นเยียบ ราวกับร่างของหลินชิงเวยถูกโอบล้อมด้วยปราการน้ำแข็งชั้นหนึ่ง รอบกายของนางเต็มไปด้วย ยงู นางเก็บสมุนไพรบนพื้น ชันมือกับหัวเข่าแล้วลุกขึ้น นางหันมามองเสี่ยวฉี “ต่อให้เจ้าไม่มา ข้าก็กำลังคิดจะก กลับไปพอดี”
เสี่ยวฉีขยับปาก ในที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป
ทว่าหลินชิงเวยกลับหันหน้าเดินเข้าไปในป่าลึกด้านใน เสี่ยวฉีจึงไม่อาจไม่ตามไป “เหนียงเหนียงยังต้องการจะไปที่ใด อีกขอรับ?”
“ข้าบอกว่าข้าจะกลับไป แต่ไม่ได้บอกว่าจะกลับไปพร้อมกับเจ้านี่นา”
“เหนียงเหนียงอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ข้าน้อยไม่วางใจขอรับ”
“ไม่วางใจ?” หลินชิงเวยพลันหยุดฝีเท้าหันมามองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชาและคมปลาบ “ที่เจ้าควรไม่วางใจควรเป็นตัวเ เจ้าเอง”
ทันทีที่สิ้นเสียง กิ่งไม้เบื้องหน้าพลันมีงูลายตัวเล็กๆ เลื้อยออกมา มันกำลังแยกเขี้ยวขู่ เสี่ยวฉีถอยหลังหนึ่งก ก้าวทั้งยังคิดจะดึงกระบี่ออกมาตามสัญชาตญาณ
แววตาของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นรังสีสังหาร เสี่ยวฉีเห็นมันอย่างชัดเจน เขารู้ว่านางไม่ได้กำลังล้อเล่นกับตน น
หลินชิงเวย
