างเปล่าของนางรู้สึกมึนงงเล็กน้อย นางถูกคนกอดเข้าไปในอกแรง ๆ
เซียวจิ่นกอดนางเอาไว้ กระบอกตาของเขาแดงก่ำ ฝ่ามือขาวสะอาดสัมผัสผมยาวดำขลับบนหัวไหล่ของหลินชิงเวย แทบจะทำใ ให้นางหายใจไม่ออก
หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมอง เห็นซินหรูยืนอยู่หน้าประตูกำลังมองเข้ามา คิดดูแล้วซินหรูเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่ าเซียวจิ่นจะเสียกิริยาถึงเพียงนี้ ซินหรูคิดจะขัดขวางเขาและเข้ามารายงานสักคำก็ยังทำไม่สำเร็จ
หน้าอกของเซียวจิ่นกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกนับร้อยนับพันไม่อาจระบายออกมาได้ เกือบจะทำให้เขารู้สึก กแตกสลาย เขาพูดงึมงำข้างหูหลินชิงเวย “ชิงเวย เจิ้นผิดไปแล้ว เจิ้นผิดไปแล้ว…เจิ้นไม่ควรให้เจ้าไปพบพวกเขา เ เจิ้นไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเจ้า เจิ้นเป็นคนเห็นแก่ตัว! ชิงเวย เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว…เกือบจะทำให้เจิ้นตกใจตาย.. ..”
หลินชิงเวย “ทำให้ฝ่าบาทต้องเป็นห่วงข้า เดิมทีเป็นข้าที่ทำไม่ถูก ข้าเพียงแต่เข้าไปหาสมุนไพรในป่าลึกเท่านั้น น ไม่มีค่าคู่ควรให้ฝ่าบาทเป็นห่วงเป็นเช่นนี้”
เซียวจิ่นค่อยๆ ปล่อยตัวนาง มือของเขายังคงประคองไหล่ของนาง เขาจับจ้องมองนางนิ่งๆ ในแววตานั้นเอ่อคลอด้วย หยาดน้ำตา “เจ้าห้ามจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าวก
