นี้! ซินหรูพูดขึ้นว่า “พี่สาวแสนดีเช่นนี้ คนที่ทอดทิ้งพี่สาวล้วนเป็นคนมีตาหามีแววไม่! ! พี่สาว พี่สาวยังมีซินหรูนี่นา! ทุกอย่างจะดีขึ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ? ทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่นอน...”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงต่ำ “เด็กโง่ เจ้าคิดว่าพี่สาวของเจ้าเป็นคนที่ถูกทำให้ล้มลงได้ง่ายเช่นนี้หรือ?”
“ไม่ใช่…ไม่ใช่เจ้าค่ะ…พี่สาวเป็นคนดีที่สุดในใต้หล้า เป็นคนที่ทำให้ล้มลงได้ยากที่สุด…” ซินหรูสะอึกสะอื น นางลูบมือของหลินชิงเวย ลูบไปตามอาภรณ์อับชื้น จึงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตาคลอ “พี่สาว ทำไมร่างของท่านจึงได้ เย็นเช่นนี้? แล้วยังสวมอาภรณ์บางเช่นนี้? ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ทิ้งไว้แบบนี้ต้องล้มป่วยแน่”
หลินชิงเวยกลับห้อง ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ซินหรูเตรียมน้ำอาบและอาภรณ์แห้งสะอาด นางลงไปแช่กายในน้ำร้อนเพื่อชำระ ะกาย ซินหรูต้มน้ำขิงร้อนๆ ให้นางดื่มถ้วยใหญ่ๆ
กระเพาะของหลินชิงเวยว่างโหวง นางจึงนั่งดื่มโจ๊กในห้องหนึ่งถ้วย
เพิ่งจะวางถ้วยลงก็ได้ยินเสียงวุ่นวายดังมาจากข้างนอก ต่อมาประตูห้องถูกคนเปิดออกอย่างแรง นางช้อนตาขึ้นมอง งเห็นเพียงเงาร่างสีเหลืองขมิ้นผ่านเข้ามาในคลองจักษุ
กลิ่นอำพันทะเลจางๆ เข้ามาในจมูก ทำให้สมองอันว่
