ไม่ใ ใช่เด็กเล็กๆ เสียหน่อย ต้องให้เจ้าเป็นห่วงเช่นนี้?”
ซินหรูสะอื้นฮัก ร่ำไห้เสียงดังลั่น จากนั้นโถมกายวิ่งเข้ามาหานาง กอดนางเอาไว้แน่นแล้วร้องไห้โฮ “ข้าเป็นห่วง งจะแย่แล้วเจ้าค่ะ หากพี่สาวเกิดเรื่องอันใดขึ้นแล้วทิ้งข้าเอาไว้เช่นนี้ ข้าคงรู้สึกเป็นทุกข์ เป็นทุกข์แสนสา าหัส เป็นทุกข์แทบตาย…”
หลินชิงเวยมองซินหรูที่กอดนางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ แววตาของนางไหววูบมีความทุกข์ใจลึกๆ พาดผ่าน นางปล่อ อยมือ ทิ้งห่อผ้าลงบนพื้น ลูบศีรษะซินหรูพร้อมกับค่อยๆ โอบกอดร่างของนางเข้ามาทีละน้อย สัมผัสได้ว่าร่างเล็ก กๆ ในอ้อมกอดของตนมีชีวิตและอบอุ่นนางพูดเสียงเรียบ “ข้าทดลองดูแล้ว รสชาติของการถูกคนที่ตนเองรักทอดทิ้งน นั้นไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นข้าจะหักใจทอดทิ้งเจ้าได้อย่างไรเล่า”
“พี่สาว พี่สาว…” ซินหรูร้องไห้ในอ้อมกอดของนางด้วยความเจ็บปวด สองวันนี้นางรู้แล้วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น นางรู้เช่นกันว่าในใจของหลินชิงเวยนั้นชมชอบเซ่อเจิ้งอ๋อง ไม่ง่ายดายเลยกว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะกลับมา ทว่าเขากลับ บพาสตรีอีกคนหนึ่งกลับมาด้วย ตกลงเขาวางพี่สาวของนางไว้ในตำแหน่งใดกันแน่? ถึงกับทรยศต่อความจริงใจของพี่ส สาวที่มีต่อเขาเช่น
