นวังจะมีทุกอย่างสมบูรณ์ แต่กลางดึกเขายังคงได้ยินเสียงไอของนา างผ่านผนังกำแพงห้อง
เป็นเช่นนี้ต่อไปย่อมไม่ดีแน่
เซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่างครู่หนึ่งจึงออกไปจากห้อง เขามุ่งหน้าไปยังด้านหลังตำหนักใน เขาไปในป่าที่เสี่ยว วฉีเพิ่งไปเยือน ในป่ากว้างใหญ่เช่นนั้น เขาหาอยู่ค่อนคืนกลับไม่พบแม้แต่เงาร่างของหลินชิงเวย
เขาคิดว่าหลินชิงเวยกลับไปแล้ว
หลินชิงเวยกลับไปแล้วจริงๆ เมื่อนางกลับไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยน นางกำนัลและขันทีในตำหนักฉางเหยี่ยนต่างรู้สึกยินด ดี
เป็นเวลาฟ้าใกล้สว่างแล้ว ซินหรูนอนไม่หลับ อายุน้อยแค่นี้แต่รู้จักเป็นห่วงหลินชิงเวยกระทั่งกินข้าวไม่ได้ ใบหน น้าจึงเต็มไปด้วยความอิดโรย
ซินหรูตื่นแต่เช้า นางออกจากเรือนเพื่อจะไปตามหาหลินชิงเวยอีก ไหนเลยจะคิดว่าทันทีที่เงยหน้าก็เห็นหลินชิงเวย ยยืนอยู่ในลานเรือน
ไม่พบกันสองวันหลินชิงเวยซูบผอมลงไปมาก ในมือหิ้วห่อผ้าที่ใช้เสื้อคลุมตัวนอกห่อ ราวกับเดินทางกลับมาจากสถาน นที่อันแสนไกล หัวไหล่และเส้นผม ยังคงเต็มไปด้วยความหนาวเย็นที่คล้ายมีคล้ายไม่มีปกคลุมอยู่
เวลานั้นซินหรูน้ำตาไหลพรากราวกับหยาดฝนพร้อมกับสะอื้นไห้ หลินชิงเวยขยับปาก ฝืนยิ้มอ่อนโยนให้นาง “พี่สาว
