หลินชิงเวย “การที่ฝ่าบาทเชื่อในตัวข้านั้นเป็นเรื่องที่ดียิ่ง บัดนี้ซีเฟยป่วยหนัก ฝ่าบาทไม่ต้องไปส่งข้า อยู่เป็นเพื่อนนางที่นี่เถิด”
แม้น้ำเสียงของหลินชิงเวยจะอ่อนโยนทว่าเซียวจิ่นฟังออกถึงความห่างเหินและท่าทีปฏิเสธของนาง ในใจของเขาเต็มไปด้วยรสชาติฝาดเฝื่อน เขาไม่พูดอันใดและพยักหน้า “ระหว่างทางกลับไประวังสักหน่อย” เซียวจิ่นยังสั่งให้ขันทีของตำหนักซวี่หยางใช้เสลี่ยงที่เขานั่งมาส่งหลินชิงเวยกลับไป
เซียวจิ่นยอมถอยให้นางก้าวหนึ่งแล้ว หลินชิงเวยจึงไม่ปฏิเสธอีก นางพาซินหรูถอยออกไปจากตำหนักบรรทมของซีเฟย
ยามออกจากตำหนักซีจิ่ง หลินชิงเวยขึ้นไปนั่งบนเสลี่ยง ซินหรูติดตามนางอยู่ข้างกายกลับไปอย่างเงียบๆ กระทั่งกลับมาถึงภายในเรือนของตนเอง ซินหรูจึงพูดว่า “พี่สาว ข้ารู้สึกตกใจเหลือเกิน”
หลินชิงเวยไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย นางเลิกคิ้วถามเรียบๆ ว่า “เป็นเพราะลวี่ถานถูกลงโทษให้ตายใช่หรือไม่?”
ซินหรูส่ายหน้า “ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าดูเหมือนฝ่าบาทเปลี่ยนไป…เขาไม่ใช่บุรุษผู้อ่อนโยนในอดีตคนนั้นอีกแล้ว ข้าย่อมเกลียดชังลวี่ถานเพราะนางให้ร้ายพี่สาว แต่ฝ่าบาทตัดสินโทษตายให้กับลวี่ถานเช่นนี้ ทำให้ข้าขนลุกจริงๆ”
หลินชิงเวยหัวเราะแล
