หมัวมัวคุกเข่าลง “ไทเฮาเพคะ ต้องเป็นพวกนางใช้แผนการอันใดเป็นแน่ หากไทเฮาทรงหลงเชื่อย่อมต้องถูกพวกนางทำให้ตื่นตระหนกเพคะ ไทเฮาทรงสวดมนต์ทุกวัน มีพระพุทธองค์คุ้มครอง สิ่งสกปรกเหล่านี้ไหนเลยจะแปดเปื้อนพระองค์ได้!”
ไทเฮาฟังแล้วเห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริง จึงค่อยๆ สงบจิตใจลงได้
แท้จริงแล้วเรื่องของลวี่ถานล้วนเป็นหมัวมัวที่ทำตามความต้องการของไทเฮา
วันนั้นไทเฮารู้เรื่องที่ซีเฟยไปเยือนตำหนักฉางเหยี่ยน นางไม่อาจไม่มีโทสะ ทุกคนต่างรู้ดีว่าซีเฟยได้รับความโปรดปราน ไทเฮามีความคิดจะดึงนางมาอยู่ฝ่ายเดียวกับตน กลับคิดไม่ถึงว่านางจะไม่รู้จักแยกแยะ ถึงกับไปเยือนที่ตำหนักฉางเหยี่ยนหลังถูกยกเลิกคำสั่งกักบริเวณทันที ซ้ำยังเมินเฉยต่อพระประสงค์ของไทเฮา
ไทเฮาทรงบันดาลโทสะ หมัวมัวผู้นั้นจึงคิดแผนการนี้ออกมา หลังจากได้พูดคุยกับลวี่ถาน จึงรู้ว่าลวี่ถานกำลังกังวลว่าหลินชิงเวยจะกลับมาได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง ย่อมส่งผลกระทบต่อเจ้านายของนาง อีกทั้งนางเกลียดชังหลินชิงเวย ด้วยเหตุนี้จึงยุยงให้ลวี่ถานถลำตัว และหลอกใช้ลวี่ถานวางยาซีเฟยพร้อมกับให้ร้ายหลินเจาอี๋ เช่นนี้แล้วยังกำจัดหลินเจาอี๋ด้วย คิดไม่ถึงว่าลวี่ถานจะไร้เดียงสาหลงเ
