ินชิงเวยตรวจชีพจรให้นาง นางยิ้มและพูดว่า “โรคของข้า คงรักษาไม่หายแล้วใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวย “พิษที่สะสมอยู่ในร่างกายของเจ้าถูกขับออกไปหมดแล้ว เดิมทีเจ้าควรจะดีขึ้น แต่เจ้ามีเรื่องในใจที่ปล่อยวางไม่ได้ ดังนั้นสุขภาพของเจ้าจึงไม่อาจแข็งแรงเหมือนเดิม”
ซีเฟยได้ยินเช่นนั้นจึงคลี่ยิ้มบางๆ
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “วันนั้นหากข้าไม่เปิดโปงคำลวงของลวี่ถาน ไม่แน่ว่าอาจจะไว้ชีวิตนางได้ หากกล่าวเช่นนี้เจ้าจะเคียดแค้นชิงชังข้าก็เป็นเรื่องเข้าใจได้ เพียงแต่เดิมที ข้าไม่ใช่คนใจกว้างอันใด นางคิดใส่ร้ายข้าก่อน เช่นนั้นอย่ากล่าวโทษที่ข้าไม่ขอร้องแทนนาง”
ซีเฟยรู้ดีเช่นกัน หากคืนนั้นหลินชิงเวยยอมขอร้องแทนลวี่ถาน มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าลวี่ถานจะเก็บชีวิตกลับมาได้ ทว่าซีเฟยกระจ่างแจ้งเช่นกันว่าหลินชิงเวยไม่ใช่คนประเภทนั้น
ซีเฟย “ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหลินเจาอี๋ จะโกรธแค้นท่านได้อย่างไร?” หยุดไปครู่หนึ่ง “เพียงแต่ทุกครั้งที่ข้าคิดถึงคืนนั้น ลวี่ถานขอร้องให้ข้าช่วยนางก่อนตาย ทั้งๆ ที่ข้าได้ยินทุกอย่าง แต่ข้ากลับเคลื่อนไหวไม่ได้ ความรู้สึกที่ไม่อาจทำอันใดได้ ทำให้ข้าเป็นทุกข์แสนสาหัสเท่านั้นเอ
