้อยู่เบื้องหลังไม่ใช่เรื่องยากอะไร ขอเพียงตรวจสอบว่าก่อนซีเฟยล้มป่วยสองวันลวี่ถานไปที่ใดบ้าง ความจริงก็ปรากฏแล้ว”
ซีเฟยดวงตาเป็นประกาย “ขอบคุณหลินเจาอี๋ที่ตักเตือน”
ต่อมาคนทั้งสองสนทนากันอีกพักหนึ่ง หลินชิงเวยจึงลุกขึ้นจากไป
ภายหลังอาการเจ็บป่วยของซีเฟยยังคงเป็นๆ หายๆ ไม่ดีขึ้น เพียงแต่หลินชิงเวยไม่ได้กลับไปเยี่ยมนางอีก
หลังจากนั้นไม่นานมีเรื่องภูตผีปีศาจดังออกมาจากตำหนักคุนเหอ
บอกว่าวิญญาณของลวี่ถานกลับมาในเวลากลางคืน นางสวมชุดขาวทั้งร่างมาอาละวาดในตำหนักคุนเหอกลางดึก เส้นผมดำขลับปกคลุมใบหน้า ปรากฏตัวหน้าเตียงของไทเฮา ทำให้ไทเฮาตกใจแทบตาย
นับแต่นั้นมา ในตำหนักคุนเหอไม่เคยสงบสุขอีกเลย ไทเฮากินเจสวดมนต์ทุกวันทว่ายังคงตื่นกลัวจากการถูกวิญญาณร้ายมาหลอกหลอนทุกค่ำคืน ส่งผลให้สภาพจิตใจเปราะบาง
ไทเฮาอดตวาดใส่หมัวมัวข้างกายด้วยความโกรธขึ้งไม่ได้ว่า “หากมิใช่ความคิดไม่ได้ความที่เจ้าคิดออกมา ไหนเลยจะทำให้สิ่งสกปรกเหล่านี้เข้ามาในตำหนักคุนเหอได้!” ไม่ว่านางจะเชื่อเรื่องเหล่านี้หรือไม่ อย่างไรในกลางดึก เมื่อไทเฮาลืมตาขึ้นมาเห็นสิ่งแรกก็คือหน้าตาท่าทางของลวี่ถาน ใบหน้าเขียวคล้ำ เลือดไหลออกจากทวาร
