สักครู่พี่สาวฝังเข็มเพื่อขับพิษผ่านทางเหงื่อแทนนางเพคะ”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว นางมองซินหรูแวบหนึ่ง ในแววตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
นางชีน้อยคนนี้เรียนรู้ได้ไม่เลวเลย
ซินหรูยืดอก แสดงท่าทีภูมิใจในตนเองเล็กๆ อย่างยากที่จะปิดบัง
เซียวจิ่นกลับพูดเสียงเย็น “เป็นผู้ใดวางยาพิษ?” เขาหันหน้ามามองลวี่ถานที่อยู่ด้านข้างด้วยสายตาคมปลาบ “เจ้าเป็นนางกำนัลคนสนิทข้างกายซีเฟย ซีเฟยต้องพิษเจ้าย่อมไม่พ้นผิด! จงสารภาพความจริงออกมาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!”
ร่างของลวี่ถานสั่นเทิ้ม นางรีบคุกเข่าลงบนพื้นน้ำตาไหลพราก นางพูดตะกุกตะกักทั้งใบหน้าขาวเผือด “บ่าวไม่ได้วางยาพิษเหนียงเหนียงเพคะ บ่าวไม่ได้วางยาพิษ ขอฝ่าบาทโปรดตรวจสอบด้วยเพคะ!” หยุดไปครู่หนึ่ง นางพูดอึกอักอีกว่า “เหนียงเหนียงเริ่มไม่สบายตั้งแต่สองวันก่อนเพคะ ตั้งแต่…ตั้งแต่นางกลับมาจากตำหนักฉางเหยี่ยนก็ไอไม่หยุดเพคะ บ่าวคิดว่ามีสาเหตุจากลมเย็น จึงเชิญหมอหลวงมาตรวจชีพจรและได้จัดยารักษาอาการต้องลมเย็น คิดไม่ถึงว่ากลับทำให้อาการหนักขึ้น…”
เซียวจิ่นไม่ยอมรับหรือปฏิเสธต่อคำพูดทั้งหมดของลวี่ถาน แววตาที่มักอบอุ่นอ่อนโยนเสมอ ยามนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้คนคาดเดา
