หลินชิงเวย “ที่จริงเหนียงเหนียงไม่ต้องทำเช่นนี้ เหนียงเหนียงคงลืมไปแล้วว่าข้าเองก็เป็นหมอคนหนึ่ง”
เวลานี้นางกำนัลข้างกายซีเฟยอดรนทนไม่ได้เสียแล้ว นางสอดปากขึ้นเสียงเย็น “เจาอี๋เหนียงเหนียง อย่างไรนี่ก็ถือเป็นน้ำใจของเหนียงเหนียงข้า เจาอี๋เหนียงเหนียงโปรดรับไว้เถิด”
หลินชิงเวยหัวเราะและมองไปที่นางกำนัลนางนั้นปราดหนึ่ง นางกำนัลนางนั้นรู้สึกหัวใจหดรัดอย่างไม่รู้สาเหตุ ต่อมานางถูกซีเฟยตำหนิ “ลวี่ถาน ห้ามเสียมารยาท!” นางกำนัลรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ยังคิดจะพูดสิ่งใดอีก ซีเฟยพูดสำทับว่า “เจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก”
นางกำนัลได้แต่ออกไปอย่างไม่เต็มใจ
ซีเฟยพูดกับหลินชิงเวยด้วยความรู้สึกผิด “ทำให้เจาอี๋เหนียงเหนียงเห็นเป็นเรื่องขบขันแล้ว ลวี่ถานเป็นสาวใช้ที่ข้าพามาจากบ้านเดิม ถูกข้าตามใจจนเสียคน”
หลินชิงเวยหัวเราะ “ตามใจจนเสียคนนั้นไม่กระไร เพียงแต่อยู่ในวังหลวงต้องระวังปากให้ดี จะได้ไม่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งยาก”
“เจาอี๋เหนียงเหนียงสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว” ซีเฟยกล่าว
หลินชิงเวยมองนาง “ข้าไม่ได้กำลังสั่งสอน เพียงแต่ตักเตือน ซีเฟยเหนียงเหนียงไม่ต้องถ่อมตนเช่นนี้ เหนียงเหนียงอย่างนั้น เหนียงเหนียงอย่างนี้ ฟังแล้วขัดหูอย่างยิ
