่ง”
ซีเฟยหัวเราะ “เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าเจาอี๋ ท่านเรียกข้าว่าซีเฟยเถิด เจาอี๋ออกจากวังเป็นระยะเวลาร่วมเดือน การเดินทางปลอดภัยดีหรือไม่?”
ไม่แปลกที่ซีเฟยจะรู้ร่องรอยของนาง ในเมื่อคืนที่นางออกเดินทางนั้นเป็นซีเฟยที่อยู่ข้างกายเซียวจิ่น หลินชิงเวยพยักหน้า “ขอบคุณซีเฟยที่เอาใจใส่ ทุกอย่างราบรื่นดี”
ซีเฟย “พูดแล้วควรเป็นข้าที่ขอบคุณท่านจึงจะถูก ก่อนหน้านี้เจาอี๋มีบุญคุณต่อข้าด้วยอาภรณ์ตัวนั้น ต่อมาเป็นบุญคุณที่เจาอี๋เสนอข้า หาไม่แล้วข้าย่อมไม่มีวันนี้”
หลินชิงเวยมองซีเฟย เห็นนางมีสีหน้าเรียบเฉย แววตาอบอุ่นอ่อนโยน ไร้พิรุธของการพูดปด เวลานี้ในวังเป็นอย่างไรหลินชิงเวยไม่ชัดเจนนัก ด้วยนางออกนอกวังเป็นเวลาหลายเดือน ทว่าเรื่องที่ซีเฟยได้รับความโปรดปราน นางกลับกระจ่างแจ้งดี บัดนี้นางยังคงรักษาท่าทีใจกว้างและอ่อนน้อมถ่อมตน นับว่าหาได้ยากนัก
เพียงแต่นางไม่มีความคิดจะเลือกฝ่ายใดในตำหนักใน นางไม่อาจเชื่อใครคนไหนในตำหนักในได้แม้แต่คนเดียว หลินชิงเวยไม่เชื่อว่าซีเฟยได้รับความโปรดปรานถึงเพียงนี้ ไทเฮาจะไม่แสดงท่าทีดึงนางเข้าไปเป็นพวกของตนเอง
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ซีเฟยพูดเรื่องขบขันแล้ว เรื่องเหล่านั้นไม่เพ
