ียงพอจะให้กล่าวถึง หากมิใช่ด้วยซีเฟยเป็นคนโดดเด่น ไหนเลยจะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท”
ซีเฟยไม่ถือสาเช่นกัน นางพูดอย่างอ่อนโยน “ดูจากท่าทางเหนียงเหนียงแล้วยังคงป้องกันข้าอยู่ คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ข้ากลับล่วงรู้ว่าคนในใจของฝ่าบาทนั้นคือผู้ใด”
หลินชิงเวยยกยิ้มบนริมฝีปาก “ในเมื่อท่านรู้แล้ว ยังมาหาข้าที่นี่? ไม่กลัวว่าข้าจะแย่งชิงความโปรดปรานของเจ้าหรือ?” นางมิใช่มองไม่เห็นว่าเมื่อซีเฟยเอ่ยถึงเซียวจิ่น ในแววตาของนางปรากฏให้เห็นความอ่อนโยน คิดดูแล้ว ซีเฟยผู้นี้ใส่ใจต่อเซียวจิ่นไม่น้อย ใส่ใจเขาที่เป็นบุรุษผู้หนึ่ง มิใช่ใส่ใจตำแหน่งฮ่องเต้หรือความโปรดปรานในตำหนักใน
ซีเฟยได้ยินเช่นนั้นกลับส่ายหน้าเบาๆ นางหัวเราะเสียงขื่น “สิ่งที่ข้าต้องการนั้นไม่มาก ขอเพียงได้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ข้าก็พอใจแล้ว เพียงแต่ข้าคิดว่าเจาอี๋เองไม่มีความคิดจะแย่งชิงความโปรดปรานกับผู้ใด ด้วยหัวใจของเจาอี๋ไม่ได้อยู่ที่นี่”
หลินชิงเวยมองเข้าไปในดวงตาของนาง ดวงตาอบอุ่นอ่อนโยนคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความกระจ่างแจ้ง
ซีเฟยหัวเราะและพูดอีกว่า “เจาอี๋อย่าได้เข้าใจผิด ข้าพูดเรื่องเหล่านี้มิได้มีเจตนาอื่น เพียงแต่พวกเราต่างกระจ่างแจ้งดีว่าเรา
