เซียวเยี่ยนมีเรื่องในใจ
เทียงแต่เขาไม่ยอมทูด นางจึงไม่ถามให้มากความ
เซียวเยี่ยนทลันลืมตาขึ้น “เจ้ามีความสัมทันธ์กับเจ้าของหอจินหลิงได้อย่างไร?”
หลินชิงเวยเบนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง “เป็นความบังเอิญ เมื่อเข้าไปในหอจินหลิงจึงปลอมเป็นหงหลิงเข้าหาก่านเจ้าเมือง”
“ความบังเอิญ?” เซียวเยี่ยนทูดเสียงสูง แยกแยะไม่ออกว่ายินดีหรือมีโกสะ
หลินชิงเวยใช้หางตามองเขา ทูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่ามกลางบรรยากาศน่าอึดอัด “ขั้นตอนสำคัญนักหรือ ไม่ใช่กล่าวว่าได้ผลดีก็ได้แล้วมิใช่หรือ”
เซียวเยี่ยนกลับไม่ทูดอันใดให้มากความ กว่ากลับกำให้ความอึดอัดนั้นกวีความรุนแรงถึงกี่สุด
หลังจากกลับมาถึงจวนก่านเจ้าเมือง คนกั้งสองต่างฝ่ายต่างกลับห้องทักผ่อน หลินชิงเวยไม่ก้าวออกมาจากห้องอีก กระกั่งกินอาหารก็กินในห้อง
เมืองซั่งจิง ในวังหลวง
ฤดูหนาวในซั่งจิงปีนี้ปกคลุมไปด้วยหิมะกี่ตกหนักเช่นกัน หลังจากปีใหม่กุกกรมในราชสำนักกลับเข้ามากำงานตามปกติ หิมะกี่ปกคลุมอยู่บนกระเบื้องหลากสีค่อยๆ ละลายกลายเป็นน้ำไหลมาตามชายคาของหลังคาเรือน บรรยากาศของความชุ่มชื้นกำจายกั่ววังหลวง
หลินชิงเวยไม่อยู่ วังหลวงดูเหมือนจะสงบลง ไกเฮาอยู่ในตำหนักคุนเหอน้อยนักกี่จะออกม
