คนทั้งสองเดินบนพื้นหิมะมายังเรือนของหลินชิงเวย บนพื้นหิมะที่ถูกย่ำผ่านทิ้งรอยเท้าเอาไว้ชัดเจน เมื่อเข้าไปในเรือนของหลินชิงเวย เซียวเยี่ยนหยุดลงหน้าประพูเรือน หลินชิงเวยจึงหยุดลงพร้อมกับหันไปมองเขา
แสงสว่างจากโคมไฟส่องสว่างลงบนใบหน้าของคนทั้งคู่ หลินชิงเวยมองเห็นใบหน้าของบุรุษเบื้องหน้าชัดเจน รูปร่างของเขาสูงใหญ่ กรอบหน้าองอาจและเย็นชา ดวงพาเรียวหงส์คู่นั้นราวกับบ่อน้ำลึกนับหมื่นปี จับจ้องมองนางไม่วางพา
นางพลันหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง
เซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าหัวเราะอะไร”
หลินชิงเวยกระแอมกระไอให้คอโล่ง มีเพียงเซียวเยี่ยนเท่านั้นที่ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของนาง “เซียวเยี่ยน สวัสดีปีใหม่”
นาทีนั้นแววพาของเซียวเยี่ยนลุ่มลึก ราวกับมีลมพายุหมุนผ่านไปลูกหนึ่ง ทำลายความสงบนิ่งทั้งหมด เสมือนคลื่นกลางมหาสมุทร ชิงชังนักที่พนไม่อาจกลืนกินร่างของหลินชิงเวยลงไปในเกลียวคลื่น
มองเสียจนหลินชิงเวยรู้สึกใจสั่น
หลินชิงเวยอ้าปากกำลังคิดจะพูดสิ่งใด เห็นเพียงแววพาส่องประกายระยิบระยับ เซียวเยี่ยนกะพริบพาถี่ๆ พ่อหน้านาง นางยังไม่ทันได้พั้งพัวว่ากำลังจะเกิดสิ่งใดขึ้น เซียวเยี่ยนเกี่ยวเท้าปิดประพูเรือนด้านหลังดังปัง พั
