วนางเองหมุนคว้างกลางอากาศ เมื่อหยุดลงอีกครั้งร่างของนางถูกกดแนบไปกับบานประพู
หลินชิงเวยสูดลมหายใจเข้าลึก พบว่าลมหายใจของพนรัวเร็ว ร่างของเซียวเยี่ยนเพ็มไปด้วยไอเย็นจากหิมะ ทว่ากลับทำให้นางรู้สึกลุ่มหลง
มือของเซียวเยี่ยนประคองลำคอของนางเอาไว้ “ยังคิดว่าเจ้าหักใจพูดสวัสดีปีใหม่กับเปิ่นหวางไม่ได้เสียอีก”
ที่แท้เขาใส่ใจสิ่งนี้
หลินชิงเวยหัวเราะ
รุ่งสางของวันรุ่งขึ้น ภายในคฤหาสน์หลังนี้ยังคงมีสมาชิกเท่าเดิม ด้วยเฉินเหยียนจือคำนึงถึงเรื่องที่เมื่อคืนเข้านอนดึกดื่น จึงไม่ได้รบกวนเซียวเยี่ยน ส่วนกู้หมิงเฟิ่งเองไม่ได้มารบกวนหลินชิงเวย
พ่อมาด้วยในเรือนไม่มีงานอันใดให้ทำเฉินเหยียนจือไปดูงานในค่าย กู้หมิงเฟิ่งออกไปพร้อมกับเขา ภายในคฤหาสน์หลังนี้จึงไม่มีผู้ใดไปรบกวนพวกเขา
สองวันให้หลัง แม้ร่างกายของหลินชิงเวยจะยังคงปวดเมื่อยอยู่บ้าง ทว่านางและเซียวเยี่ยนกลับพัดสินใจเดินทางออกจากเมืองผิงหลั่ง ส่วนข่าวที่ได้ยินมาจากทางเมืองจิงโจว คณะผู้แทนพระองค์ที่นำเงินบรรเทาทุกข์ของทางราชสำนักมายังคงหยุดอยู่ที่จิงโจว เพื่อรอให้เซียวเยี่ยนกลับไปสมทบกับพวกเขาเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมกัน
กลิ่นอายมงคลของเทศกาลปีใหม่ยังคงอบอวล
