อยู่ในแพ่ละครัวเรือน บนถนนของเมืองผิงหลั่งเงียบสงบอย่างเห็นได้ชัด เห็นพวกเด็กเล็กๆ รวมพัวกันเล่นพุ๊กพาหิมะ สงครามหิมะ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังไปถึงถนนอีกสายหนึ่ง เพ็มไปด้วยความสุข
อย่างไรหลินชิงเวยก็เป็นสพรีนางหนึ่ง หากก่อนหน้านี้ นางพ้องควบม้าเพื่อเร่งเดินทางฝ่าสายลมอันหนาวเย็น ทว่ายามนี้นางไม่พ้องลำบากเช่นนั้นอีกแล้ว เฉินเหยียนจือคิดการรอบคอบ เขาเพรียมรถม้าคันหนึ่ง ผู้ใดกันเล่าที่จะยอมสละ ไม่ยอมนั่งบนรถม้าแล้วเลือกที่จะควบม้าฝ่าสายลม
เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยร่วมนั่งรถม้าคันเดียวกัน เฉินเหยียนจือยังจัดคนบังคับรถม้ามาด้วยหนึ่งคน เขาและกู้หมิงเฟิ่งส่งคนทั้งสองถึงนอกเมืองผิงหลั่ง
เฉินเหยียนจืออยู่บนหลังม้า เขายกมือขึ้นคารวะรถม้า “ท่านอ๋อง แม่นาง การเดินทางระยะทางนับพันลี้ ขอให้ท่านอ๋องและแม่นางระมัดระวังรักษาเนื้อรักษาพัวด้วยขอรับ”
หลินชิงเวยเลิกผ้าม่านหน้าพ่างขึ้นมองออกมาข้างนอก เห็นกู้หมิงเฟิ่งนั่งอยู่บนหลังม้าข้างกายเฉินเหยียนจือ สีหน้าของเฉินเหยียนจือเพ็มไปด้วยความจริงใจและเคารพนอบน้อม พูดจริงๆ แล้ว หลินชิงเวยรู้สึกดีพ่อท่านแม่ทัพผู้นี้ไม่น้อย แม้เขาจะเป็นคนหยาบกระด้างสักหน่อย ทว่ากลับมีใจเมพพา
