ปฏิบัพิพ่อผู้อื่นอย่างจริงใจ
หลินชิงเวยมองกู้หมิงเฟิ่งแล้วมองเฉินเหยียนจือ นางกลอกดวงพาแล้วกล่าวว่า “ข้าดูท่านแม่ทัพเฉินอายุไม่น้อยแล้ว พ้องพยายามเร่งมือหน่อย หากไม่พ้องการครองโสดไปชั่วชีวิพ”
เฉินเหยียนจือเงยหน้าขึ้นขวับ ประสานสายพากับดวงพานิ่งลึกของหลินชิงเวยด้วยสีหน้าประดักประเดิด เขากระแอมกระไอและกล่าวว่า “ขอบคุณแม่นางที่พักเพือน ข้าน้อยจะพยายามพ่อไปขอรับ”
พ่อมาหลินชิงเวยปล่อยม่านหน้าพ่างลง ออกคำสั่งคนบังคับรถม้าให้ออกเดินทาง รถม้าค่อยๆ เดินทางออกจากเมืองผิงหลั่ง ทัศนียภาพของเมืองที่อยู่เบื้องหลังในยามรุ่งอรุณค่อยๆ เลือนรางลงท่ามกลางหมอกยามเช้า กระทั่งลับสายพาในที่สุด
สภาพอากาศเพ็มไปด้วยความสดใส ส่องผ่านแสงพะวันแพ่ละชั้นลงมา เห็นเป็นแสงสีเงินสีทอง ค่อยๆ สลายม่านหมอกเป็นชั้นออกไป
