นเรียบๆ ว่า “ข้าไม่ได้รังเกียจ”
หลินชิงเวยเชื่อเขา แต่ยังคงถลึงตาใส่เขาครั้งหนึ่ง ไม่ได้รังเกียจแล้วเหตุใดจึงพูดขึ้นมาให้นางต้องขุ่นเคืองเล่า? ดังนั้นนางจึงอยู่ห่างจากเซียวเยี่ยนสามก้าว
เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามให้หลังจึงจุดพลุหมด หลินชิงเวยเอ่ยถึงมันเทศเผาที่ยังคงอยู่ในเตาไฟ เฉินเหยียนจือและกู้หมิงเฟิ่งวิ่งเข้าไปในห้องครัวทันที
หลินชิงเวยเอามือไพล่หลังมองเซียวเยี่ยน “โง่งมอะไรอยู่อีกเล่า ยังไม่รีบตามเข้าไปอีก?”
เซียวเยี่ยน “เปิ่นหวางไม่ชอบกินมันเทศเผา”
หลินชิงเวยกลอกตาแล้วหัวเราะเบาๆ “ผู้ใดบอกให้ท่านไปกินมันเทศเผากัน ข้าบอกให้ท่านไปหิ้วน้ำอาบมาให้ข้า”
เซียวเยี่ยนชะงักงันแล้วหันกายออกไป หลินชิงเวยกลับไปยังห้องของตนเอง
นางเติมถ่านลงไปในเตาอุ่นเพื่อกระพือไฟในเตาให้แรงขึ้น หลินชิงเวยเพิ่งจะปลดเสื้อคลุมออกก็ได้ยินเสียงเคาะประตูด้านนอก เมื่อเปิดประตูออกเห็นเซียวเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู เขาหิ้วน้ำเย็นและน้ำร้อนที่ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาในมืออย่างละถัง
หลินชิงเวยหลีกทางให้เขา เซียวเยี่ยนเข้าไปในเรือนแล้วเทน้ำลงไปในถังอาบน้ำแล้วออกไปโดยไม่มองว่อกแว่ก
หลินชิงเวยปลดกระโปรงแล้วแช่กายลงในน้ำ ความรู้สึกสบาย
