มิใช่ดังมาจากในคฤหาสน์หลังนี้ ดังนั้นนางจึงเดินออกไปเรือนหน้า ทันได้เห็นเฉินเหยียนจือกำลังจุดประทัดอยู่ในเรือนหน้า ประทัดลูกใหญ่ถูกแขวนไว้บนกิ่งก้านของต้นไม้เป็นแถว เซียวเยี่ยนคอยช่วยอยู่ข้างๆ
เสียงประทัดเหล่านี้ดังเหลือเกิน หลินชิงเวยอุดหูตนเอง รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน
ประทัดลูกใหญ่ๆ หลายลูกนี้ดังอยู่เนิ่นนาน เมื่อประทัดถูกจุดจนหมด บนพื้นหิมะปรากฏให้เห็นเศษเล็กเศษน้อยของกระดาษห่อประทัดสีแดงสด มองไปไกลๆ แล้วเหมือนดอกเหมยแดงที่กระจายอยู่เต็มพื้น งดงามยิ่งนัก
รอบๆ กายเริ่มเข้าสู่ความเงียบสงบ หลังจากมีเสียงจากประทัดขนาดใหญ่ให้เปรียบเทียบ หลินชิงเวยคิดว่าเสียงประทัดที่ดังขึ้นจากเรือนอื่นๆ ไม่นับเป็นอันใดได้
เฉินเหยียนจือหัวเราะแล้วลูบศีรษะของตน เดินเข้ามาทักทายก่อนว่า “ท่านอ๋องและแม่นาง สวัสดีปีใหม่ หมิงเฟิ่ง สวัสดีปีใหม่”
หลินชิงเวยหัวเราะแล้วตอบกลับไปหนึ่งประโยค “แม่ทัพเฉินสวัสดีปีใหม่ แม่นางกู้สวัสดีปีใหม่”
เซียวเยี่ยนตอบกลับตามมารยาทเช่นกัน หลังจากทุกคนได้ทักทายกันแล้วจึงต่างคนต่างกลับไปพักผ่อนในห้องของตน
ทว่าหลินชิงเวยยังคงจดจำได้ดี นางเก็บคำทักทายประโยคนั้นไว้ คิดจะพูดกับเขาเพียงลำพัง เ
