เซียวเยี่ยน “ไปเถิด”
กู้หมิงเฟิ่งจึงถอยออกไป เมื่อนางเดินผ่านร่างของเซียวเยี่ยนแววตาของนางพลันหม่นวูบ กู้หมิงเฟิ่งเดินออกนอกเรือนไป บนพื้นและกำแพงของลานเรือนล้วนถูกหิมะสีขาวปกคลุม กระทั่งกระเบื้องสีดำของชายคาเรือนก็มองไม่เห็นเงาสะท้อน
เซียวเยี่ยนสาวเท้าเข้าไปในห้อง เขาเห็นหลินชิงเวยยังนอนเอนกายอยู่บนเตียง นางลืมดวงตาดำขลับคู่นั้น เขาปลดผ้าคลุมไหล่บนกายออกสะบัดหิมะแล้วพาดไว้กับฉากกันลม หลินชิงเวยยิ้มและเอ่ยเตือนเขา “ปิดประตู ข้าหนาว”
เซียวเยี่ยนชะงักงัน ชายโสดและหญิงสาวอยู่ในห้องหับมิดชิดร่วมกันเป็นเรื่องไม่ดี แต่เขายังคงปิดประตูและเดินมาหาหลินชิงเวย
เซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างเตียงหลินชิงเวย ทั้งสองคนมองหน้ากันทว่าไม่รู้จะพูดอะไร
“เจ้าดีขึ้นแล้วหรือไม่?”
“ท่านขึ้นเขาไปหาสมุนไพรให้ข้าหรือ?”
ทั้งสองคนเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน ต่อมาเซียวเยี่ยนเห็นรอยยิ้มอันงดงามบนใบหน้าอ่อนแรงของหลินชิงเวย เขากล่าวว่า “ในภูเขามียาวิเศษเช่นหลิงจือมากมาย ท่านหมอบอกว่าหากเก็บหลิงจือมาให้เจ้าบำรุงร่างกายได้ย่อมดีที่สุด”
“ท่านเล่า ท่านไม่เป็นไรหรือ?”
“ร่างกายของข้าแข็งแรงอยู่แล้ว ไม่เป็นไร”
วันนั้นตกลงมาจากที่สูงขนา
