ดนั้น แม้ว่าข้างล่างจะเป็นแม่น้ำดำ แต่เพื่อปกป้องหลินชิงเวยแล้วเซียวเยี่ยนบาดเจ็บหลายแห่ง แต่มิใช่บาดแผลสาหัสสากรรจ์อันใด พักฟื้นรักษาตัวสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ทว่าหลินชิงเวยไม่เหมือนกัน เดิมทีนางก็เป็นสตรีรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้น ที่สำคัญคือระหว่างได้รับบาดเจ็บยังต้องแช่อยู่ในน้ำอันหนาวเย็นเป็นเวลายาวนาน ทำให้อวัยวะต่างๆ ของร่างกายแทบจะหยุดทำงาน หากเวลานั้นกู้หมิงเฟิ่งและเฉินเหยียนจือพบพวกเขาช้าสักหน่อย คาดว่าหลินชิงเวยอาจมีอันตรายถึงชีวิต
บัดนี้หลินชิงเวยล้มป่วย ร่างกายได้รับความหนาวเย็น ทำให้นางอ่อนแออย่างมาก
หลินชิงเวย “ท่านยืนทื่อทำอันใดเล่า?”
เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกไป เซียวเยี่ยนจึงแหวกชายอาภรณ์นั่งลงข้างเตียงของนาง
นางพูดอีกว่า “ถอดรองเท้าและเสื้อคลุมตัวนอกออก”
เซียวเยี่ยน “…”
“ขึ้นมาอุ่นเตียงให้ข้า ข้านอนมานานเช่นนี้ ยังรู้สึกเหมือนนอนอยู่ในน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น”
เซียวเยี่ยนปลดเสื้อคลุมตัวนอกและรองเท้าออกด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เขาขึ้นไปบนตั่ง ล้มตัวนอนลงด้านนอก เขาตลบผ้าห่มของหลินชิงเวยออก ใต้ผ้าห่มแทบจะไม่มีความอบอุ่นอยู่เลย มีเพียงอุณหภูมิจากร่างกายของหลินชิงเวยและกลิ่นหอมสบายจากร่างขอ
