งหญิงสาวของนาง
เขาและหลินชิงเวยนอนอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน บนร่างของเซียวเยี่ยนยังคงมีกระไอเย็นจากข้างนอก แต่เพียงไม่นานก็ถูกความอบอุ่นจากร่างกายของเขาปกคลุม
ในผ้าห่มค่อยๆ มีความอบอุ่นขึ้นมา
หลินชิงเวยเจ็บไปทั้งร่าง ไม่สะดวกเคลื่อนไหว เซียวเยี่ยนนอนตะแคงร่างข้างหมอนของนาง ลมหายใจรินรดกัน เขากลับรู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูก หลินชิงเวยเอียงหน้ามามองเขาในระยะประชิด นางพูดเสียงต่ำ “เซียวเยี่ยน กอดข้า”
เซียวเยี่ยนยื่นมือออกมา แขนของเขาทอดผ่านช่วงเอวของนาง จากนั้นโอบนางเข้ามาทีละน้อยเข้าสู่อ้อมกอดของตนเอง
ราวกับเซียวเยี่ยนเป็นต้นกำเนิดของความอบอุ่น เมื่อหลินชิงเวยแนบร่างอยู่ในอ้อมกอดของเขา นางรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น ให้ความรู้สึกสบายตัว ร่างของนางถูกความอบอุ่นนั้นบรรเทาความเจ็บปวด ความหนาวเย็นและความเจ็บปวดตามร่างกายค่อยๆ อันตรธานหายไป ที่เหลืออยู่ในอ้อมกอดของเขามีเพียงความปวดเมื่อย ก็เหมือนคนผู้หนึ่งเมื่อนอนนานเกินไป มือเท้าทั้งสี่จึงมีอาการชาและมึนงงอยู่บ้าง
มือเท้าของหลินชิงเวยค่อยๆ กลับมามีความรู้สึก ศีรษะของนางอิงไปกับช่วงลำคอของเซียวเยี่ยน นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ “เมื่อกระโ
