ดดลงไปในน้ำ ท่านได้ปล่อยมือข้าหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนตอบ “ไม่ปล่อย”
หลินชิงเวยหัวเราะอย่างพึงพอใจ “หากท่านปล่อยมือ ข้าต้องตายแน่”
นางสวมเพียงอาภรณ์ชั้นในเนื้อบางชิ้นหนึ่ง มาบัดนี้รู้สึกอบอุ่นและเกียจคร้านไปทั่วกาย จึงเริ่มอยู่ไม่สุขขึ้นมา เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างของนางไม่ได้สวมถุงเท้า ผิวของนางเรียบเย็นประดุจเนื้อหยก ให้ความรู้สึกเรียบเย็นลื่นมือเมื่อสัมผัส นางหัวเราะเสียงต่ำพลางซุกเท้าเรียวเล็กนั้นเข้าไปในชายกางเกงของเซียวเยี่ยน แนบไปกับผิวหนังบริเวณนั้นของเขาให้รู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่ง
เซียวเยี่ยนสงสารที่นางเพิ่งฟื้นขึ้นจากอาการบาดเจ็บจึงได้แต่ตามใจนาง
เพียงแต่ผิวพรรณของบุรุษไม่ได้ละเอียด เนียนลื่นเช่นผิวพรรณของสตรี และขนหน้าแข้งของบุรุษมีมากกว่าสตรี หลินชิงเวยนำฝ่าเท้าของตนลูบไล้ขนหน้าแข้งของเซียวเยี่ยน นอกจากรู้สึกคันยิบแล้วยังรู้สึกสบายอย่างยิ่ง จึงสนุกสนานไปกันใหญ่
เซียวเยี่ยนมีสีหน้าแปลกประหลาดอยู่บ้าง แววตาของเขาลุ่มลึก ในที่สุดน้ำเสียงแหบพร่าจึงดังขึ้น “อย่าซน”
หลินชิงเวยยิ้มตาหยี ขยับนิ้วเท้าบนขาของเขา “อย่าซนอะไรเล่า?”
เซียวเยี่ยนช้อนตาขึ้นมองพลันประสานสายตากับหลินชิงเวย หลินชิงเว
