ยตะลึงงัน หัวใจเล็กๆ ของนางพลันบีบรัดตึกตัก นางเห็นตนเองในดวงตาของเขาชัดเจน และเห็นแววตานิ่งลึกของเขา
ถูกใกล้ชิดเช่นนี้ ถูกมองอย่างเปิดเปลือยเช่นนี้ก็เหมือนกับได้อยู่กับดาราในดวงใจ ในยามปกติ แม้หลินชิงเวยจะหน้าหนาสักหน่อย แต่ยามนี้นางก็อดที่จะแก้มร้อนผ่าวไม่ได้
แขนของนางโอบรอบลำคอของเซียวเยี่ยนแล้วจุมพิตลงบนลูกกระเดือกของเขา “ก็ได้ ข้าไม่ก่อกวนท่านแล้ว”
พูดแล้วนางคิดจะดึงเท้าของตนเองกลับมา ไหนเลยจะคิดว่าเซียวเยี่ยนกลับยื่นมือออกมากะทันหัน เขากุมเท้าเรียวเล็กของหลินชิงเวย ใจของนางสั่นสะท้าน ถึงกับรู้สึกว่าเท้าของตนถูกหยอกเย้าอยู่ในมือของเขา
พลังลมปราณสายหนึ่งวิ่งผ่านกลางฝ่าเท้าของนาง มันไหลผ่านเข้ามาในร่างกายของนาง จุดชีพจรบนฝ่าเท้ามีมากมาย เซียวเยี่ยนทะลวงจุดชีพจรให้นางเช่นนี้ นางรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาก
เซียวเยี่ยนอบอุ่นร่างกายให้นาง รู้สึกราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ไม่รู้สึกหนาวเหน็บอีกต่อไป และเซียวเยี่ยนไม่อาจอยู่ข้างกายนานเกินไป หาไม่แล้วย่อมเป็นการทรมานตนเอง เมื่อเห็นหลินชิงเวยหลับไปอีกครั้งจึงลุกขึ้นสวมอาภรณ์ออกไปจากห้องของนางอย่างเงียบเชียบ
เมื่อถึงยามบ่ายภายในห้อง
