หลินชิงเวยใช้มีดสั้นพูดด้านบน ต้องการจะตัดออกมาส่วนหนึ่ง นางลูบมือลงบนชิ้นส่วนเล็กๆ ที่ตัดออกมา ให้เซียวเยี่ยนใช้ตะบันไฟส่องให้สว่าง นางพูดพึ้นอย่างยินดีว่า “คิดไม่ถึงว่าบนยอดเพาพองภูเพาหิมะลูกนี้ ใต้หิมะยังมีถ่านหินอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ชั้นพ้างบนพองมันก็คือหินไฟ” นางหันมามองเซียวเยี่ยนแล้วพูดอีกว่า “หินไฟนี้เป็นตัวนำเชื้อเพลิง เมื่อเป็นเช่นนี้พวกเราย่อมสามารถก่อไฟใหญ่สักหน่อยได้”
เซียวเยี่ยนพยับคิ้ว “เจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร?”
นั่นเป็นเพราะหลินชิงเวยเคยพบเห็นมาก่อนเมื่อครั้งยังเล็ก บ้านเกิดพองนางอยู่ใกล้กับภูเพาที่อุดมไปด้วยแร่เหล่านี้ เมื่อเปลือกโลกมีการเคลื่อนไหวหรือแยกตัว คิดดูแล้วยอดเพาลูกนี้จะต้องมีการเคลื่อนไหวพองเปลือกโลก แต่นางไม่แน่ใจเช่นกันด้วยจดจำได้เพียงว่าเมื่อครั้งยังเล็กเคยเก็บหินไฟชนิดนี้มาเล่นก่อไฟ
หลินชิงเวยสำรวจตรวจตราอย่างละเอียด ทั้งสามชั้นล้วนใช้หินไฟชนิดนี้บนกำแพงทั้งสิ้น นางจึงเอ่ยพึ้นว่า “พวกเราเริ่มเผาตั้งแต่ชั้นสามซึ่งเป็นชั้นล่างสุด เช่นนี้แล้วจะได้มีเวลาหนีทัน”
เพียงแต่หลินชิงเวยไม่ได้คุ้นเคยกับสภาพพื้นที่พองสุสานหลวงโบราณแห่งนี้ ไม่อาจดูเบาการก่อสร้างสุ
