ดียว”
สีหน้าของเซียวอี้ปรากฏให้เห็นความหยิ่งผยอง “หากเจ้าตกหลุมรักเปิ่นหวางในตอนนี้ก็ไม่นับว่าสายเกินไป เปิ่นหวางอาจพิจารณาไม่นำเจ้าไปเป็นเหยื่อล่อ เปิ่นหวางย่อมมีวิธีการอื่นที่จะรับมือกับเซียวเยี่ยน”
หลินชิงเวยเอียงหน้ามองเขา “หากท่านอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมเนื้อเจียมตัว ต่อไปไม่แน่ว่าอาจจะมีจุดจบที่ดีก็ได้”
คำพูดนี้กล่าวจบไม่นานนัก ลมหนาวพัดมาจากภูเขา สายลมนั้นพัดเสียจนต้นไม้ส่ายไหวไปมาดังสวบสาบๆ ต่อมาดูเหมือนมีแสงไฟราวกับหิ่งห้อยส่องสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด องครักษ์ลับเดินเข้ามาในห้องโถงของวัดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามองหลินชิงเวยแล้วรายงานว่า “ท่านอ๋อง แย่แล้ว มีทหารของทางการมาทางนี้!”
หลินชิงเวยยิ้มเต็มตา “นี่ก็คือหนีได้ครั้งหนึ่งมิได้หมายความว่าจะหนีได้ตลอดไปใช่หรือไม่?”
เซียวอี้ตวัดสายตามาถลึงตาใส่นางแวบหนึ่ง ไม่ต้องกล่าวถึงว่าทหารของทางการนั้นเป็นเซียวเยี่ยนนำมาหรือไม่ หากเซียวเยี่ยนโยกย้ายกำลังทหารชายแดนจริงๆ แล้วละก็ เช่นนั้นฐานะของเซียวอี้ย่อมไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป เซี่ยนอ๋องเดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าลงใต้เป็นการส่วนตัวและลอบสมคบคิดกับอวิ๋นหนาน หากเรื่องนี้ถูกโจษจันไปถึงราชสำน
