รื่องนี้ห้ามเอ่ยถึงอีก!”
สองพ่อลูกทุ่มเถียงกันจนไม่สบอารมณ์ทั้งคู่ สุดท้ายถ่าซิงฮ่าวหันกายเดินออกไป
ทางด้านนี้เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยกำลังเดินสะเปะสะปะอยู่ในป่าดำ ข้างหลังพวกเขาไม่มีทหารไล่ตามมา ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่ต้องรีบร้อนกระทั่งเดินไม่เลือก ป่าดำแห่งนี้ดำมืดจริงๆ ค่ำคืนนี้มีแสงจันทร์อย่างหาได้ยาก ทว่ากลับส่องผ่านเข้ามาในป่าดำแห่งนี้ไม่ได้แม้สักกระผีก
หลินชิงเวยจับจูงมือของเซียวเยี่ยน “วันนี้เป็นวันอะไร? พระจันทร์กลมเหลือเกิน”
เซียวเยี่ยนตอบ “สิบห้า”
หลินชิงเวยพูดกลั้วหัวเราะ “จริงหรือ เช่นนั้นมิใช่มีเวลาอีกครึ่งเดือนก็จะถึงปีใหม่แล้ว” น้ำเสียงของนางอ่อนโยนอย่างที่สุด “เมื่อท่านออกเดินทางมา ข้าก็รู้แล้วว่าท่านกลับมาไม่ทันปี ใหม่แน่นอน เวลานี้ดียิ่งนัก ข้าเร่งเดินทางมาฉลองปีใหม่ร่วมกับท่านที่นี่ได้” นางพูดไปพร้อมกับหยิบตะบันไฟขึ้นมาเป่า ปรากฏให้เห็นลูกไฟเล็กๆ ส่งผลให้บริเวณโดยรอบยิ่งมืดขึ้นอีก
เพียงแต่พวกเขายังไม่ได้จุดไฟให้สว่างขึ้น หลินชิงเวยไม่รู้ว่านางและเซียวเยี่ยนเดินมาถึงที่ใด พลันรับรู้ได้ว่ามีดวงตาสีแดงจับจ้องมองพวกเขาทั้งสอง น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เมื่อหลินชิงเวยเงยหน้ามองไปก
