เซียวเยี่ยนต้องการรู้ว่าอวิ๋นหนานอ๋องและเซียวอี้สนทนาเรื่องใดเช่นกัน เมื่อเห็นหลินชิงเวยมีความมั่นใจเช่นนี้จึงทำให้เขาอดที่จะเชื่อไม่ได้ว่านางต้องมีวิธีการรับมือแน่นอน เซียวเยี่ยนสงบใจแล้วพูดกับนางว่า “ต้องระวังให้มาก หากถูกจับได้เจ้าก็ชี้ตัวข้า อย่างน้อยก็รักษาชีวิตของเจ้าเอาไว้ได้”
หลินชิงเวยฟังแล้วอดที่จะรู้สึกอุ่นวาบในใจไม่ได้ นางเลิกคิ้วยิ้มร้ายกาจ “ท่านมองข้าเหมือนคนที่จะถูกจับได้ง่ายดายหรือไร?”
“เหมือน”
นางหัวเราะเสียงต่ำ “ช่างไม่เชื่อถือกันจริงๆ” พูดแล้วก็บิดข้อมือของตนออกจากมือของเซียวเยี่ยนพร้อมกับพลิ้วกายออกไปท่ามกลางความมืดราวกับนกนางแอ่น นางวิ่งผ่านเรือนด้านหน้าพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแล้ววิ่งลับหายไปอีกด้านหนึ่ง
“ใคร?!” ถ่าซิงฮ่าวผู้นั้นเป็นคนระแวดระวังยิ่ง เขาจะไม่ได้ยินได้อย่างไร อีกทั้งยังเห็นเงาร่างสายหนึ่งวิ่งผ่านไปย่อมต้องไล่ตามไป
เซียวเยี่ยนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หลังจากถ่าซิงฮ่าวออกไปแล้วเขามิได้ออกมาทันที เซียวอี้ที่อยู่ด้านในต่อกรไม่ง่ายดายนัก เขาได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านนอกจึงออกมาดูเล็กน้อย กระทั่งหมอผีที่อยู่ด้านในก็ออกจากห้องและเดินออกไป
ต่อมาอวิ๋นหนานอ๋องเดินตาม
