ถ่าซิงฮ่าวยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเป็นเช่นนี้แน่นอน เขาหันมามองหลินชิงเวย “เช่นนั้นเมื่อสักครู่ เจ้าทำอันใดกับข้า เหตุใดข้าจึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรง?”
หลินชิงเวยบุ้ยใบ้ “เป็นเพียงผงกระดูกอ่อนทั่วไปเท่านั้น ไม่ส่งผลเสียใดๆ ต่อร่างกาย อีกหนึ่งชั่วยาม พิษก็จะสลายไปเอง พี่ชายที่ข้าทำเช่นนั้นเพราะสถานการณ์คับขัน หาไม่แล้วพี่ชายคงไม่ใจเย็นฟังข้าพูดมากมายเช่นนี้ ควรจะสังหารข้าไปนานแล้ว”
ถ่าซิงฮ่าวมองหลินชิงเวย เห็นดวงตาใต้ผมหน้าม้าของนางทั้งดำขลับและกระจ่างใส ทั้งบริสุทธิ์และไม่ได้รับความเป็นธรรม ดูท่าทางแล้วไม่มีวรยุทธ์ หากเป็นสตรีเพียงคนเดียวย่อมไม่อาจขึ้นมาบนภูเขาได้อย่างราบรื่น ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ ถ่าซิงฮ่าวยังคงไม่วางใจอยู่นั่นเอง เขาพูดเพียงว่า “ที่เจ้าพูดมานี้แม้จะน่าเชื่อถือ แต่ข้ากลับไม่อาจเชื่อเจ้าทั้งหมดได้ อีกประเดี๋ยวข้าพาเจ้าไปพบเซี่ยนอ๋อง และยืนยันกับเซียวอี้ผู้นั้น หากที่เจ้าพูดมาล้วนเป็นความจริงจะได้เปิดโปงเซียวอี้ ต่อไปเจ้าก็รั้งอยู่ที่นี่ เขาย่อมไม่กล้าใช้ประโยชน์และรังแกเจ้าได้อีก”
หลินชิงเวยพยักหน้า “อื้อ พี่ชายท่านดีเหลือเกิน” ในใจกลับพูดว่า นี่เป็นองค์รัชทายาทแห่งอวิ๋นหนานเชียวนะ ไม่ใ
