ออกมา เมื่อเห็นภายในลานเรือนว่างเปล่าและเงียบสงบ เมื่อมีสิ่งของบินผ่านในยามกลางคืนต่อให้เป็นเสียงกระพือปีกล้วนได้ยินชัดเจน
เซียวอี้ถาม “องค์รัชทายาทไล่ตามผู้ใดไปแล้ว?”
อวิ๋นหนานอ๋องกล่าว “เซี่ยนอ๋องโปรดวางใจ เปิ่นหวางวางกำลังทหารไว้อย่างแน่นหนา คิดจะขึ้นมาบนภูเขายังมิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น ยามกลางคืนในภูเขามีค้างคาวจำนวนมากจะทำร้ายคนได้โดยง่าย ถ่าซิงฮ่าวไม่ปล่อยแม้กระทั่งต้นไม้ใบหญ้า ทหารและค้างคาวก็สุดแต่เขาเถิด”
เซียวอี้ได้ยินแล้วจึงหัวเราะ “เป็นเปิ่นหวางคิดมากเกินไป”
ต่อมาคนทั้งสองจึงเข้าไปในเรือนและปิดประตูอีกครั้ง เซียวเยี่ยนจึงปรากฏกายขึ้นในเวลานี้ เขาเดินอ้อมเรือนด้านหลังไป
หลินชิงเวยไม่รู้เช่นกันว่าตนเองวิ่งมาถึงที่ใด อย่างไรท้องฟ้าก็มืดทางก็มืด นางเพียงแต่วิ่งไปข้างหน้าไม่หยุดก็พอแล้ว แต่นางแจ่มแจ้งแก่ใจดีเช่นกันว่าสำหรับผู้ที่มีวรยุทธ์แล้วนางคงหนีไปได้ไม่ไกลนัก
ถ่าซิงฮ่าววิ่งไล่ตามมาติดๆ อยู่ด้านหลัง อีกทั้งด้วยความเร็วของเขาทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้มากขึ้น
ในที่สุดเมื่อนางวิ่งมาถึงเรือนหลังเล็กไร้ผู้คนที่อยู่ห่างไกลไร้ผู้คน ด้านหนึ่งของเรือนหลังนี้ทรุดตัวลงแล้ว รอบๆ ด้านเต
