็มไปด้วยวัชพืชที่ขึ้นเต็มไปหมด เป็นสถานที่เปลี่ยวยิ่ง ถ่าซิงฮ่าวอยู่ข้างหลังนี่เอง หลินชิงเวยหมดหนทางหนี ดาบโค้งถูกดึงออกจากฝักและเขวี้ยงใส่นางตรงๆ
หลินชิงเวยพลิ้วกายหลบอย่างว่องไว ทว่าคมดาบกลับตัดเส้นผมของนางไปปอยหนึ่ง เส้นผมปอยนั้นตกลงบนคมดาบ
พระจันทร์แขวนตัวอยู่บนท้องฟ้า โคมไฟสว่างวาบ
ถ่าซิงฮ่าวกลับเห็นเส้นผมของสตรีที่อยู่ข้างหน้าปลิวพลิ้ว ชายกระโปรงของนางสะบัดกางออกราวกับดอกโบตั๋น นางหมุนกายหลบดาบโค้งของเขาราวกับกำลังร่ายรำอย่างไรอย่างนั้น งดงามสุดจะเปรียบ
เขาเห็นเส้นผมปอยหนึ่งตกลงบนคมดาบของตนจึงอดที่จะตกตะลึงไม่ได้
ส่วนหลินชิงเวยกลับฉวยโอกาสนี้ยกมือขึ้นสาดผงกระดูกอ่อนใส่หน้าถ่าซิงฮ่าว หลังจากถ่าซิงฮ่าวสูดดมเข้าไปในร่างกายพลันรู้สึกว่าตนเองไม่มีเรี่ยวแรงกระทั่งถือดาบโค้งไม่ไหว มือของเขาจึงห้อยตกลงไป เพียงแค่ยืนก็รู้สึกต้องใช้กำลังมากมาย
ถ่าซิงฮ่าวจับจ้องสายตามองสตรีตรงหน้า นางสวมอาภรณ์ของชาวอวิ๋นหนาน คิดดูแล้วน่าจะเป็นสตรีชาวอวิ๋นหนาน ทว่าเขายังคงเห็นนางเป็นอริและระวังตัวยิ่ง “เจ้าทำอะไรกับข้า? เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?!”
หลินชิงเวยยืนห่างออกมาหลายก้าว นางยิ้มแ
