ล้วตวัดสายตามองเขา นางกลอกตาครั้งหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเป็นน้องสาวของท่านพี่เซียวอี้”
ใบหน้าคมสันของถ่าซิงฮ่าวเย็นชาทันที เขาจ้องหลินชิงเวยเขม็ง “เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้ากลับไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขามีน้องสาวคนหนึ่ง เจ้านับญาติส่งเดชเช่นนี้รู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร?”
“เป็นใคร? ข้าย่อมรู้แน่นอน เขาก็คือเซี่ยนอ๋องอย่างไรเล่า ข้าเดินทางมาพร้อมกับเขานี่นา” หลินชิงเวยเดินวนรอบๆ กายถ่าซิงฮ่าว “พี่ชายมีโทสะขึ้นมาช่างน่ากลัวเหลือเกิน ดาบของท่านเร็วยิ่ง เคราะห์ดีที่ตัดขาดเพียงเส้นผมของข้า หากข้าช้าอีกก้าวหนึ่ง เกรงว่าหัวคงต้องหลุดจากบ่าแล้ว”
“ในเมื่อเจ้ารู้แล้วยังกล้าบุกรุกเข้ามาที่นี่อีก!”
“ข้าไม่ได้บุกรุกนะ ท่านพี่เซียวอี้พาข้ามา เขาไม่ได้บอกกับพวกท่านกระมัง เขาซ่อนตัวข้าเอาไว้จึงหลบเลี่ยงผู้คนมากมายของพวกท่านได้” อย่างไรเสียหลินชิงเวยก็สาดโคลนทั้งหมดใส่เซียวอี้คนเดียว นางดูออกว่าถ่าซิงฮ่าวผู้นี้เป็นคนขี้ระแวงอย่างหนัก เขาไม่เชื่อใจเซียวอี้แม้แต่น้อย เมื่อหลินชิงเวยพูดจาใส่สีตีไข่เพิ่มขึ้น เขายิ่งไม่เชื่อใจมากขึ้น หลินชิงเวยมองเขาอย่างพิจารณาแล้วแย้มริมฝีปากเอ่ยว่า “ท่านจะต้องคิดไม่ถึงว่าเซียวอี้
