ใดบ้าง?”
เซียวเยี่ยนพูดเสียงต่ำ “อวิ๋นหนานอ๋อง ยังมีรัชทายาทอวิ๋นหนาน”
หลินชิงเวยตะลึงงัน กระทั่งอวิ๋นหนานอ๋องก็มาที่นี่ ดูท่าแล้วเรื่องราวน่าจะร้ายแรงกว่าที่คาดเอาไว้ แม้เซียวเยี่ยนจะลอบเข้ามาถึงสถานที่เช่นนี้แล้ว ทว่าชัดเจนยิ่งนักว่าเขามาที่นี่เป็นครั้งแรก หลังจากเข้ามาในพระราชวังฤดูร้อนแล้ว เขาไม่แน่ใจนักว่าอวิ๋นหนานอ๋องและรัชทายาทพำนักอยู่ในจุดใด คนทั้งสองจึงเดินไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัว
เวลานี้เองมีคนและม้ากลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามาทางพระราชวังฤดูร้อน ทั้งเป็นการมาอย่างอึกทึกคึกโครมพอสมควร พวกเขาผ่านการรายงานแต่ละขั้นตอน มีคนผู้หนึ่งนำองครักษ์ถูกนำทางเข้ามายังพระราชวังฤดูร้อน แม้เวลากลางคืนหลินชิงเวยจะมองไม่ชัดเจนนัก ทว่ากลับมองเห็นถึงเค้าโครงหน้ารางๆ เซียวเยี่ยนกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน เขาพูดเสียงต่ำ “เป็นเซียวอี้ พวกเราตาม”
ร่างของหลินชิงเวยเบาโหวง เซียวเยี่ยนอุ้มนางไปตลอดทาง เหินกายบนหลังคา เดินบนกำแพง หลบหลีกองครักษ์ล้วนไม่ใช่ปัญหาทั้งสิ้น ดังนั้นพวกเขาจึงติดตามกลุ่มของเซียวอี้ไปอย่างไร้สุ้มเสียง
ในที่สุดเมื่อเดินผ่านหอหลายชั้น มาถึงด้านนอกตำหนักโบราณหลังหนึ่ง คนของเซียวอี้ถูกรั้งไว้รออยู่ด้านนอ
