ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเซียวอี้และอวิ๋นหนานอ๋องสนทนาเรื่องอันใด ทว่าหลินชิงเวยคิดว่าต่อให้ประสาทการได้ยินของเซียวเยี่ยนดีกว่านี้ แต่อยู่ห่างไปอีกเรือนหนึ่ง ทั้งยังมีประตูคั่นอีกบานหนึ่ง เขาก็น่าจะได้ยินไม่ชัดเจนนัก
หลินชิงเวยยังคงถามว่า “พวกเขาสนทนาอะไรกัน?”
เซียวเยี่ยน “ไม่แน่ใจ ได้ยินแต่เสียงคนกำลังหัวเราะ”
หลินชิงเวยหรี่ตามองถ่าซิงฮ่าวที่ยืนอยู่หน้าประตูและเอ่ยขึ้นว่า “ข้าจะไปล่อคนผู้นั้นออกไป ท่านฉวยโอกาสเข้าไปฟังว่าพวกเขาสนทนาอะไรกัน”
หลินชิงกำลังจะลุกขึ้นแต่ข้อมือถูกยึดไว้แน่นหนา นางก้มหน้าลงมองเป็นเซียวเยี่ยนยึดข้อมือของนางเอาไว้ ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาไม่ต้องการให้นางออกไปเสี่ยงอันตราย
หลินชิงเวยยกยิ้มพลันจุมพิตลงบนแก้มของเซียวเยี่ยน นางพูดเสียงอ่อนว่า “ไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหาอันใด หากท่านจะออกไป อย่าลืมเรียกข้าก็พอ”
