เมืองไปแขวนไว้บนกำแพงเมืองไม่หยุดปาก
หลินชิงเวยดื่มน้ำชาคำหนึ่งแล้วถามเซียวอี้ “เรื่องที่ท่านข้าหลวงผู้แทนพระองค์ย้อนกลับมาจัดระเบียบเมืองจิงโจว เป็นคนของท่านที่ส่งข่าว?”
เซียวอี้มีสีหน้าไม่ชวนมองนัก เขาพูดเสียงเย็น “ข้าไม่ใช่คนเขลา จะได้ตัดชุดวิวาห์แทนผู้อื่น”
หลินชิงเวยพยักหน้า พูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ก็ใช่ เวลานี้ชาวบ้านต่างโห่ร้องยินดีว่า ราชสำนักจงเจริญ ฝ่าบาททรงพระเจริญ”
เซียวอี้หน้าดำทะมึนอย่างควบคุมไม่อยู่ “ข้าสั่งให้คนไปสังหารท่านเจ้าเมืองนั่นเอง”
“เรื่องนี้คาดเดาได้ไม่ยาก”
เส้นทางข้างหน้ายาวไกล ทว่าใกล้จะถึงปลายทางแล้วในที่สุด ยิ่งใกล้หนานเจียง หลินชิงเวยพบว่าตนเองยิ่งควบคุมจิตใจของตนได้ยากนัก
เมืองชายแดนที่อยู่ระหว่างแคว้นต้าเซี่ยและอวิ๋นหนานคือเมืองผิงหลั่ง เป็นเขตพรมแดนของหนานเจียง
เมืองผิงหลั่งล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน ล้วนเป็นกลุ่มเทือกเขาน้อยใหญ่ และเมืองผิงหลั่งอยู่ในตำแหน่งตรงกลางที่เป็นพื้นที่ราบ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเมืองติดชายแดนที่เป็นศูนย์รวมของผู้คนทุกประเภทเช่นคนสามลัทธิเก้าสาขาอาชีพ [1]
ด้วยความที่เป็นเมืองที่มีลักษณะภูมิศาสตร์เป็นภูเขาสูงจึงบดบังลมหนาวที่พัดลงมาจาก
