กระเบื้องหลายแผ่นร่วงลงสู่พื้น เซียวอี้เหินกายลงมาจากหลังคาเรือน ด้านบนจึงทิ้งร่องรอยเป็นหลุมหลุมหนึ่ง ให้เห็นท่ามกลางความมืดและความหนาวเย็น
เซียวอี้เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าสกัดจุดใบ้ของเขาเอาไว้เช่นนี้ แล้วจะให้เขาเอ่ยปาก เปิดคลังแจกจ่ายเสบียงอาหารได้อย่างไรเล่า?”
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปาก “ผู้ใดบอกว่าข้าต้องการให้เขาเอ่ยปากยอมรับเล่า? ผู้คนที่ได้รับความทุกข์ทรมานจนต้องหิวตายและหนาวตายบนท้องถนนทุกวันต่างกระจ่างแจ้งดี หากไม่ให้สุกรตัวนี้ได้ลิ้มรสดูบ้างเกรงว่าเขาจะจดจำไม่ได้” นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวอี้ “หากท่านช่วยข้าลักพาคนออกไปจากจวนท่านเจ้าเมือง สำหรับท่านแล้วมิใช่เรื่องยากอันใดกระมัง”
เซียวอี้ “ไม่ใช่เรื่องยาก แต่เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า?”
“อย่างไรท่านก็มาแล้วแต่กลับถามคำถามเช่นนี้?” หลินชิงเวยกล่าว “การทำเช่นนี้ส่งผลเสียต่อตัวท่านหรือ?”
ระหว่างคนที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ท่านเจ้าเมืองคิดจะดิ้นรนต่อสู้ หลินชิงเวยออกแรงกดที่ปลายเท้าก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้นครั้งหนึ่ง ท่านเจ้าเมืองได้รับความเจ็บปวดถึงขีดสุดหมดสติไปในทันที
เซียวอี้เห็นท่านเจ้าเมืองรูปร่างใหญ่โตบนพื้น “เวยเวย เจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก เจ้าหัก
