กระดูกสันหลังของเขาเช่นนี้แล้วเขาคงต้องพิการ”
หลินชิงเวยกล่าวเรียบๆ “ข้ามิใช่เตือนเขาไว้ก่อนแล้วหรือไร เขาคิดว่าข้ากำลังล้อเล่น?”
เซียวอี้เดินมาถึงเสาต้นหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองมุ้งผ้าโปร่งที่ห้อยลงมาจากด้านบนลงด้านล่าง เขายกมือขึ้นกระชากเพียงครั้งเดียวผ้าทั้งผืนก็ขาดออกมา เขาใช้ผ้านั้นห่อตัวท่านเจ้าเมืองจนเหมือนขนมจ้าง จากนั้นแบกคนออกจากเรือนไป
วันรุ่งขึ้น เมืองจิงโจวทั้งเมืองตกอยู่ในความตะลึงงัน
ราวกับชาวบ้านทั้งเมืองจิงโจวล้วนมาล้อมวงอยู่บนลานจัตุรัสด้านหน้าของประตูเมืองอย่างสนุกสนาน
พวกเขาเห็นเพียงท่านเจ้าเมืองจิงโจวถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ ทั้งร่างกายเหลือเพียงกางเกงขาสั้นชั้นในเพียงตัวเดียว จากนั้นถูกแขวนไว้บนกำแพงเมือง
หลินชิงเวยถือเชือกที่มัดท่านเจ้าเมืองเอาไว้ในมือ นางนำเชือกไปคล้องกับโลหะสำริดของประตูกำแพงเมืองด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ
การกระทำของพวกเขาตกอยู่ในสายตาของคนอื่นๆ ชาวบ้านจดจำหลินชิงเวยและเซียวอี้ได้อย่างรวดเร็ว จึงร้องขึ้นด้วยความยินดี “พวกเขาก็คือคนที่สั่งสอนเจ้าหน้าที่ผู้นั้นบนถนน! ทำได้เยี่ยมมาก!”
ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความโกรธแค้น “ขุนนางฉ้อฉลเยี่ยงนี้ ต่อให้สังหารก็ไม่เสียดา
