ลปะแห่งหนึ่ง บรรดาแม่นางแต่ละคนที่อยู่ข้างในล้วนมีรูปโฉมงดงามและความสามารถเพียบพร้อม แต่ในความเป็นจริงอาชีพของพวกนางไม่ต่างจากหอนางโลมในเมืองหลวงเท่าใดนัก ขอเพียงแม่นางในหอยินยอมก็สามารถรับแขกร่วมหลับนอนกับแขกหรือถูกลูกค้านำไปเลี้ยงดูได้
ในยามปกติลำพังเพียงแค่แสดงความสามารถหรือศิลปะหาเงินไม่ได้มากเท่าใดนัก ขอเพียงขายตัวให้แขก แขกจึงจะให้จ่ายเงินหนึ่งพันตำลึงเพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม
และหงหลิงคือเจ้าของหอจินหลิง ย่อมต้องมีรูปโฉมงามปานล่มเมือง ทุกคนต่างรู้ดีว่านางและท่านเจ้าเมืองมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นไม่สามัญ ด้วยเหตุนี้หอจินหลิงมีท่านเจ้าเมืองเป็นผู้หนุนหลังกิจการรุ่งเรืองตลอดมา
แม้กระทั่งในระหว่างที่เมืองจิงโจวอยู่ในสภาวะประสบภัยธรรมชาติจากหิมะ ลูกหลานคนใหญ่คนโตในเมืองต่างกินดีอยู่ดีมีอาภรณ์สวมใส่ ที่ควรหาความสำราญในยามค่ำคืนก็หาความสำราญในยามค่ำคืน ด้วยเหตุนี้เมื่อถึงยามกลางคืนในทุกวัน ในหอจินหลิงล้วนมีลูกค้ามาอุดหนุน เสียงเครื่องดนตรีไพเราะเสนาะหู ยากที่จะทำให้ผู้คนไม่รู้สึกถึงความหรูหราและความน่าเวทนา
ยามสายวันนี้หลงจู๊พาหลินชิงเวยไปยังหอจินหลิง นี่คงเป็นเพราะหลินชิงเวยขอร้อง
นางย
