ป็นเย็นชาเล็กน้อย นางหันมามองหลงจู๊และพูดว่า “เดิมทีพวกเราที่เป็นหญิงในหอคณิกาก็มีชีวิตไม่ง่ายดายอยู่แล้ว ไม่ว่าบุรุษคนใด ไม่ว่าจะรูปงามหรือขี้ริ้ว จิตใจดีหรือชั่วร้าย ขอเพียงพวกเขามีเงินมากพอก็สามารถครอบครองร่างกายของพวกเรา กุมชะตาชีวิตของพวกเราได้ มโนธรรมเมื่ออยู่ในหอคณิกามีประโยชน์อันใด? สิ่งที่พวกเราทำได้คือป้องกันตนเอง เงินที่หาได้ล้วนอาศัยความงามและร่างกายในวัยสาวแลกมาทั้งสิ้น หรือเมื่อมีลูกค้าเข้ามา ข้ายังต้องถามเขาอีกหรือว่าเงินของเขามาจากที่ใดกัน?” หยุดไปครู่หนึ่ง นางกลับหัวเราะออกมา “พี่สาว ท่านคงไม่ได้ไร้เดียงสาเกินไปกระมัง คนในใต้หล้านี้มีผู้ใดบ้างไม่ชอบเงิน มีผู้ใดรังเกียจเงินมาก? ข้าไม่สนว่าเงินของท่านเจ้าเมืองมาจากที่ใด ขอเพียงเขายินดีที่จะจ่ายเงินให้กับข้า ข้าก็จะไปปรนนิบัติเขา วันนี้พี่สาวตั้งใจมาเยือนคงมิใช่ด้วยต้องการมาพูดกับข้าเรื่องนี้กระมัง?”
