จัดการได้สะอาดหมดจดอย่างยิ่ง” นางมองเซียวอี้แวบหนึ่ง กล่าวอย่างลังเลใจว่า “หากท่านไม่อาจหนีรอดออกมาได้อย่างราบรื่น ท่านจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออันใด ไม่สู้ตายไปให้รู้แล้วรู้รอด”
“…” เซียวอี้บังเกิดโทสะเต็มท้องอีกครั้ง เขาโมโหจนต้องหัวเราะออกมา “องครักษ์ลับเหล่านั้นเป็นคนที่เซียวจิ่นส่งมาอารักขาเจ้า แต่เวลานี้กลับถูกข้าสังหารไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เจ้ากลับไม่มีความคิดอื่นใด?”
หลินชิงเวยพูดเรียบ “พวกเขามาปกป้องคุ้มครองข้า หรือก่อนหน้าที่พวกเขาจะตายยังต้องให้ข้าไปคุ้มครองพวกเขา?”
เซียวอี้สะอึก ถึงกับอับจนคำพูด
สมองของสตรีนางนี้มีปัญหา จะใช้วิธีคิดเช่นคนทั่วไปมาประเมินความคิดนางไม่ได้เป็นอันขาด
การเดินทางต่อมาไม่มีอุปสรรคใดๆ แม้หิมะจะตกหนักทำให้การเดินทางล่าช้าไปบ้าง ทว่าตลอดการเดินทางยังคงราบรื่นยิ่ง เมื่อหลินชิงเวยและเซียวอี้เดินทางไปถึงเมืองจิงโจว ที่จริงแล้วพวกเขานับว่าอยู่ในหนานเจียงแล้ว ขอเพียงเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้อีกราวๆ ร้อยกว่าลี้ ผ่านเมืองอีกสองเมืองก็จะถึงเขตแดนระหว่างต้าเซี่ยและอวิ๋นหนาน
คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาถึงจิงโจวแล้วเส้นทางการเดินทางจะยิ่งลำบาก เมืองจิงโจวเป็นเมืองที่ได้รับความเดือดร้อนแ
