ินชิงเวยนั้นแทบจะไม่ต้องหลบเลี่ยง ลูกจ้างหญิงเหล่านั้นล้วนมีงานล้นมือแทบจะไม่มีเวลามาใส่ใจ เมื่อเห็นหลินชิงเวยจึงหันมาคารวะเพื่อให้เกียรติลูกค้า จากนั้นต่างทำงานในมือของตน
หลินชิงเวย “คิดไม่ถึงว่าในยุคสมัยที่ปกครองด้วยระบอบศักดินาเช่นนี้ ถึงกับมีโรงอาบน้ำที่มีไว้เพื่อบริการสตรีอย่างเปิดเผยเช่นกัน”
เซียวอี้ “ถือเป็นอันใดได้ ขนบธรรมเนียมประเพณีของต้าเซี่ยเปิดกว้างนั้นเป็นเรื่องรองลงมา ที่สำคัญก็คือเมื่อเข้าสู่เหมันตฤดูแล้วมีต้นน้ำไม่น้อยจะผนึกเป็นน้ำแข็ง มีน้ำให้ใช้น้อยมาก ส่วนในเรือนของชาวบ้านถ่านเป็นของมีค่าอย่างยิ่ง ลำพังแค่นำมาใช้ในการต้มน้ำอาบต้องใช้ถ่านจำนวนไม่น้อย อย่าได้กล่าวถึงว่าต้องนำมาสร้างความอบอุ่น ดังนั้นมีโรงอาบน้ำแห่งหนึ่งกลางเมืองเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับชาวบ้าน และให้ความอบอุ่นได้” เขามองหลินชิงเวยแวบหนึ่ง “ปกครองด้วยระบอบศักดินา? เป็นสิ่งของอันใดกัน?”
หลินชิงเวย “ไม่มีอะไร” นางเข้าใจแล้ว มิน่าเล่าเมืองซั่งจิงและอีกสองเมืองใกล้เคียงล้วนไม่เห็นโรงอาบน้ำ มาตรว่าใต้พระบาทโอรสสวรรค์ย่อมต้องสะดวกและพรั่งพร้อมกว่าที่อื่นอยู่บ้าง ไม่ขาดแคลนซึ่งถ่านสำหรับต้มน้ำ
คนทั้งสองเดินเปะปะไปจนถึงห้องโ
