คนผู้นั้นเข้าไปหยิบห่อผ้าของนางมาเปิดดู ข้างในนอกจากเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้ว ล้วนเป็นยาที่บรรจุอยู่ในขวดกระเบื้อง นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเลือกเฟ้นขวดยาในห่อผ้า เขาตัดสินใจไม่ได้ว่าควรเลือกขวดใดดี จึงได้แต่ลังเลใจ
ทันใดนั้นเสียงไพเราะน่าฟังประดุจเสียงหิมะที่ตกอยู่นอกหน้าต่างพลันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ “ไม่ว่าท่านจะเลือกขวดใดล้วนไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น สำหรับยาถอนพิษของท่าน ข้างในนั้นไม่มียาตัวใดสามารถใช้เพียงตัวเดียวได้ ล้วนต้องให้ข้าปรุงยาเมื่อต้องการใช้”
เขายืนถอนใจเฮือกหนึ่งด้วยท่าทีของผู้แพ้ “เจ้าไม่ได้หลับ?”
หลินชิงเวยค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง “ข้านอนหลับไปแล้ว น่าเสียดายที่ถูกท่านปลุกให้ตื่น ยาสลบปลายแถวและควันสลบ ช่างน่าขันยิ่งนัก เซี่ยนอ๋องทำตัวลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ หากรู้ไปถึงหูผู้อื่นคงทำให้คนหัวเราะกันฟันร่วงกระมัง”
เดิมทีเขาคิดจะจากไปในความมืดภายในห้อง ไม่คิดว่าหลินชิงเวยกลับรู้ตัวตั้งแต่แรกว่าเป็นเขา เขาจึงจุดเทียนไขภายในห้องให้สว่างขึ้นด้วยไม่คิดจะปิดบังอำพรางอันใดอีก
เมื่อมีแสงสว่าง ผู้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะมิใช่เซียวอี้แล้วจะเป็นใครได้ เซียวอี้ลูบจมูก “เจ้าถึงกับรู้แต่แรกว่าข
