ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาทำเช่นนี้ เมื่อคนเหล่านั้นเข้าไปค้นในห้องแล้วพบว่าหน้าต่างเปิดกว้าง ย่อมต้องเข้าใจว่าเขาและหลินชิงเวยได้กระโดดหนีไปทางหน้าต่าง ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าพวกเขาทั้งสองเร้นกายเข้ามาในห้องติดกัน
แต่หากหลินชิงเวยไม่ได้จำผิดแล้วละก็ ห้องข้างๆ นี้…ควรจะเป็นห้องของคุณชายเจ้าเสเพลผู้นั้นและสตรีร่างบอบบางกระมัง ทันทีที่เพิ่งยืนได้อย่างมั่นคงก็ได้ยินเสียงลอยออกมาจากด้านหลังฉากกันลม
สตรีตัวน้อยกำลังชำระกายอยู่ในห้อง
ดูท่าแล้วนางไม่ได้รู้ตัวเลยว่าภายในห้องมีคนแปลกหน้าสองคนบุกรุกเข้ามา
คุณชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับไม่ได้อยู่ในห้อง
หลินชิงเวยเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ ด้านนอกพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นและกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ คนทั้งสองต่างมองซ้ายมองขวาพบว่าภายในห้องไม่มีที่ให้แอบซ่อนตัวได้เลย สายตาของทั้งคู่จึงมองไปยังใต้เตียงตัวนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นพากันวิ่งเข้าไปซ่อนตัวใต้เตียงโดยไม่ได้นัดหมาย
เสียงของคุณชายจอมเสเพลดังขึ้นจากข้างนอกในเวลานี้เอง “แม่นางน้อยของข้า ขัดสีฉวีวรรณจนขาวผ่องแล้วกระมัง?”
“รีบร้อนอันใดกันเล่า ใกล้จะเสร็จแล้ว”
นางเดินมาถึงข้างประตูแล้วเปิดประตู คนทั้งสองท
