จะดื่มยาถอนพิษที่เหลือได้อย่างไรกันเล่า?”
เมื่อดื่มยาถอนพิษลงไปแล้วเซียวอี้รู้สึกได้ทันทีว่าภายในร่างกายของเขากระเตื้องขึ้นมาก ทว่าหลินชิงเวยยังคงยั่วโทสะเขาแทบตายเช่นเดิม “ขอเพียงดื่มยาถอนพิษเจ็ดครั้ง พิษของเปิ่นหวางก็จะถูกขับออกไปหมดใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวย “เป็นเช่นนั้น แต่ภายในเวลาเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวันนี้ หากท่านเจตนาที่จะถ่วงเวลาไม่พาข้าไปพบเซ่อเจิ้งอ๋องอย่างราบรื่น ก็อย่าหมายว่าจะได้รับยาถอนพิษครั้งสุดท้าย อย่างไรก็มีเพียงแต่ต้องตายเท่านั้น”
เซียวอี้จับจ้องหลินชิงเวยเขม็ง เขาหรี่ตาลงในแววตานั้นเยียบเย็นคมปลาบ น้ำเสียงของเขาเนิบช้า ทว่าเย็นชา “เวยเวย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำกับเปิ่นหวางในวันนี้ หากวันหน้าเปิ่นหวางเอาคืนกับเจ้า เจ้าอย่าได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงชั่วร้ายกล่าววาจาท้าทาย “จะให้ข้าร้องไห้? ท่านยังอ่อนไปหน่อย”
เซียวอี้สะบัดแขนเสื้อจากไป “จดจำคำพูดของเจ้าในวันนี้เอาไว้”
ต่อมาเซียวอี้ออกไปแล้วไม่ได้หวนกลับมาอีก หลินชิงเวยเองไม่รีบร้อนอันใดยังคงรอคอยต่อไปอีกหนึ่งวันด้วยความมีน้ำอดน้ำทน กระทั่งเวลากลางคืนของวันที่สามเขาจึงเดินเอามือไพล่หลังเข้าม
