แววตาของไทเฮาไหววูบ กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าก็แทบจะประคับประคองเอาไว้ไม่อยู่ ระหว่างที่นางตกอยู่ในภวังค์ หลินชิงเวยได้เดินออกไปไกลแล้ว ไทเฮาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธขึ้นมาเป็นริ้วๆ นางเอาแต่คิดที่จะแก้แค้นหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยน แต่การส่งหลินชิงเวยไปถวายตัวให้กับเซียวจิ่นไม่ใช่กลยุทธ์ในระยะยาว หากหลินชิงเวยได้รับความโปรดปรานจริงๆ ชีวิตในตำหนักในที่เหลือของนางคงไม่มีวันมีความสงบสุขเป็นแน่แท้!
คำพูดเพียงประโยคเดียวของหลินชิงเวยทำให้นางตื่นจากความฝัน นางมองข้ามเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน!
ยามกลางคืนของเหมันตฤดูย่อมสั้นกว่าฤดูอื่นๆ เซียวจิ่นได้จัดให้ราชรถของตนไปรออยู่หน้าตำหนักฉางเหยี่ยนนานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นการให้เกียรติปานใด
ภายในตำหนักฉางเหยี่ยนแขวนโคมไฟสีแดงสดใสเป็นทิวแถว บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ผู้คนไพล่คิดไปว่าวสันตฤดูใกล้มาเยือน ดอกไห่ถังในวังหลวงต่างพากันบานสะพรั่ง
นางเดินออกมาขึ้นราชรถหน้าประตูตำหนักท่ามกลางการประคองของนางกำนัล ข้ารับใช้ของตำหนักซวี่หยางส่งเสียงขับร้องเป็นท่วงทำนองพร้อมเพรียงกัน จากนั้นจึงทำการเคลื่อนย้ายราชรถมุ่งหน้าไปยังตำหนักซวี่หยาง
ไทเฮามองขบวนเกียรติยศนั้นแล้ว
